ذكر عزيمت حضرت صاحب‌قران به دار السلطنهء سمرقند حضرت صاحب‌قران ، غرّهء ماه رجب ، بعد از اداى نماز پيشين ، به چول جلالى درآمده نماز شام از آن چول خون‌آشام بيرون آمد و سبب تسيمهء چول جلالى گذشت و دوم ماه ساحل آب سند از لشكر بحر جوش غيرت فزاى درياى محيط شد و امرا كه ضبط قلعهء نغز و بانو و حفظ آن حدود به ايشان مفّوض بود ، مثل پيرعلى سلدوز و شاه على فراهى و غيرهما ، به موجب فرموده بر آب سند از سه پايه و خس و كشتى پل بسته بودند . آن حضرت از پل « 1 » عبور نمود و تا نيم روز بر لب آب توقّف فرمود و امير اللّه داد را بر سر پل بازداشت كه لشكر را به آهستگى از پل گذراند و رايت منصور عزيمت نموده و سه فرسنگ رفته فرود آمد و امرا ، كه به محافظت قلعهء نغز و بانو و آن نواحى مأمور بودند و شرح آن مذكور شد ، در اين مقام چشم سعادت را به سرمهء دولت يعنى غبار بارگاه آن حضرت روشن ساخته چند تغوز اسب و هزار گاو پيش كشيدند و آن حضرت اسبان را به همان بهادران بخشيده فرمود كه گاوان را به صاحبان رسانند « 2 » و امراى قلعهء نغز توقّف نمايند تا تمام لشكر از آن حدود عبور كنند و چهارم ماه ، موافق اول فروردين جلالى كه روز نوروز بود ، عزيمت قلعهء نغز « 3 » فرمود و پنجم ماه به قلعه رسيده سه روز توقف نمود و نوكر اميرزاده جهان ، اميرانشاه گوركان ، را به آذربايجان فرستاد تا بشارت فتح و خبر مراجعت به آن مملكت رساند و قاصدان به كابل رفتند كه لشكرهاى آن‌جا را جهت دفع شر بقيهء اوغانيان آورند و سابقا مذكور شد كه امير سليمانشاه در زمان توجه رايت كشورستان به جانب هندوستان ، « 4 » جهت دفع اوغانيان و نفع مسلمانان ، قلعهء نغز را

--> ( 1 ) . ظف : « در عبور از آن پل ، لشكريان پياده از ترك و تازيك معاونت و مساعدت به اقصى الغاية ارزانى داشته شد . » ص 134 ج 2 ( 2 ) . ظف : « و فرمان داد كه گاوان را به صاحبانش رسانند كه از ايشان غارت كرده بودند ! ! ! . » ( ص 135 ج 2 ) . ( 3 ) . س ، ك : « عزيمت طرف نغز . . . . » ( 4 ) . س ، ك : هندستان .