مسافر ، خوش‌آمدى ، در اينجا در ميان خانواده‌ات هستى . اميدوارم كه خرسندى تو بركتهاى خداوند باشد . اگر تو چند ساعتى را با ما خوش بگذرانى ما بيش از تو خوشبخت مىشويم . » در چنين فرصتى اين سخنان صميمانه است ولى هنگامى كه كردها از خاندان خود دورند و در سر راه‌ها آمادهء راهزنى هستند ، در كوهستان‌ها و در ته بيابان‌ها آنها هرچه را كه بر روى زمين ببينند ملك طلق خودشان مىدانند و هيچگونه پروائى ندارند از اينكه سخنانى چاپلوسانه بگويند و وعده‌هاى بسيار دروغ بدهند تا بتوانند نقشه‌هاى خود را انجام دهند . ادب گله‌داران بخصوص اين است كه براى مسافر چيزهاى لازم را كه در راه باعث آسايشش مىشود فراهم كنند او را سرگرم نمايند و بويژه از او هيچ پرسشى نكنند مبادا كه پرسشهايشان سبب ناراحتى آنها گردد . گاهى چنين پيش آمده كه چند تن از ميان آنها به ما گفتند كه « دلايل نهفتهء گذشتن شما از كردستان خود كافى است كه شما را محكوم كند . شايد كه شما كافر و دشمن باشيد و ليكن ما نمىخواهيم اينها را بدانيم . شما غريب هستيد و همين براى ما بس است . بايد شما را مراقبت و احترام كنيم و اگر بىشك ما هم به ميهن شما روزى سفر كنيم شما نيز همين رفتار را دربارهء ما انجام خواهيد داد . » خيلى كم پيش مىآيد كه كسى از چادر كردها بيرون برود و ناچار نباشد كه از آنها ارمغانى به عنوان سپاسگزارى ايشان از اينكه مهمان آنها شده است نگيرد . اغلب درميان باروبنهء مسافرين ، آنان يك گوشت شكار ، بره يا هرچيز ديگرى كه بتواند در حين سفر برايش سودمند باشد مىگذارند . گاهى حتى سركردهء ايل يك اسب يا قاطر به مسافر هديه مىكند . رسم زناشوئى ميان كردها چه در شهر ساكن باشند و چه چادرنشين باشند و در بيابانها كوچ كنند اين است كه نخست كسى را براى ديگرى نامزد مىكنند و اين شيرينىخوران به همان اندازه مفصل است كه براى عروسى رسم مىباشد . و آن را