ايل رشوند و خاندان محمّد على خان كوشش شده است تا آنجا كه منابع و مآخذ يافت شده اجازه مىدهد در باب واژهء رشوند و وجه تسميهء آن ، قوم و زبان و زيستگاه اوليّهء ايل رشوند و تاريخ اسكان آنان در رودبار ، تيرهء سياهگلى ( سياهكلى ) ، زراوكى ، خورده سورى و صوفى بلياسى ، پراكندگى ايل رشوند ، جمعيّت ايل رشوند ، شرح احوال مؤلف كتاب و خاندان او ، آگاهيهايى در اختيار خوانندهء گرامى گذارده شود . « * » واژهء رشوند و وجه تسميهء آن . نام اين ايل در مآخذ فارسى و اروپايى به چهار شكل ضبط شده است : رشوند ، رشمه‌بند ، رشه‌وند و ريشوند . محمد على گلريز در كتاب مينودر يا باب الجنة قزوين ( ج 1 ، چ 2 ، ص 989 ) مىگويد : « مىگويند رشوند در اصل رشمه‌بند بوده و از كثرت استعمال رشوند شده » . خچكو در كتاب تاريخ گيلان ( تحرير 1228 ش . ، ص 63 ) و رابينو در كتاب ولايات دار المرز ايران - گيلان ( تحرير 1306 - 1312 ه . ق . ، ص 261 ) ، ريشوند ضبط كرده‌اند . ژوبر در كتاب مسافرت به ارمنستان و ايران ( ص 195 ) ، سيسيل‌جى . ادموندز در كتاب كردها ، تركها ، عربها ( تحرير 1298 ش ، ص 51 ) ، شيخ محمد

--> ( * ) . نگارنده بسيار متأسف است كه دربارهء بعض مباحث مورد بررسى در اين مقدمه ، به منابع اصيلتر و كهنتر از آثارى كه در متن مىبينيد ، دسترسى پيدا نكرد . [ م ]