و حكم يرليغ نافذ شد كه به طرف تبريز حركت خواهد رفت و امراى چوپانى و امير شيخ حسن بزرگ و امراى ديگر آنجااند ايشان نيز آنجا ملحق شوند . چون به موضع كونتو كه نزديك تبريز است رسيدند پيشتر از آن كه امراى چوپانى و اويرات و امير محمود ايسن قتلغ بديشان رسند امير شيخ حسن بزرگ و سلطان محمد پيش آمدند و با پادشاه طغاتيمور جنگ كردند و شكست بر لشكر پادشاه طغاتيمور آمد . در آن جنگ خواجه رضى الدين عبد الحق را شهيد كردند و خواجه علاء الدين محمد در سلطانيه مقام كرده بود همهء جماعت مراجعت نموده روى به خراسان كردند . چون امير ارغون شاه و امير عبد اللّه مولاى سبب آن كه بىاجازت مراجعت كرده بودند منهيان به عراق فرستاده بودند مراجعت نموده خبر منهزم شدن لشكر بديشان رسانيدند ايشان فرصت يافته پيشباز رفتند پادشاه طغاتيمور و امير شيخ على و امراى ديگر از بسطام به طرف كالپوش و سمنغان و جرمقان روانه شدند و خواجه علاء الدين محمد و امير توروت و برادرش امير حاجى و پسرعم او امير موسى جاندار و امراى ديگر به طرف فريومد توجه نمودند در حدود سمنغان ، امير ارغون شاه و امير على ميكائيل و هزارچهء سونج به پادشاه و امير شيخ على رسيدند پادشاه را گرفتند و امير شيخ على را بقتل آوردند و آن در شهور سنهء ست و ثلثين و سبع مائه . و امير راى ملك را نيز كه در يورت گذاشته بودند بقتل آوردند و با كلات نشستند و پادشاه را با خود بردند . و از اين جانب عبد اللّه مولاى به پل آب روشن كه سرحد بيهق است با امرا و خواجه علاء الدين محمد رسيد و همهء جماعت را گرفته به قهستان برد و امير توروت و امير حاجى و امير موسى جاندار را كه با او قرابتى داشتند اجازت داد و خواجه علاء الدين محمد را چندگاه محبوس داشت . بعد از آن مقرر كردند كه قلعهء طبس را كه مدتى مديد است كه در تصرف آبا و اجداد وزراى خراسان بود و امرا را در آن مدخل نه به كوتوالان امير عبد اللّه سپارند . بر اين جمله مقرر كردند و وصلتى ساختند و او را به مقام خود به فريومد فرستادند و بعد از آن چون خبر كشتن امير شيخ على و گرفتن پادشاه طغاتيمور به عراق رسيد امير شيخ حسن بزرگ ، امير شيخ محمد مولايد را به اميرى خراسان تعيين فرمود و خواجه جلال الدين محمود را به وزارت و نواب امير حياطغا ملازم ايشان بودند ، در جمادى الاولى سنهء ثمان و ثلثين و سبع مائه و حكم يرليغ نافذ شد كه امير عبد اللّه مولاى مددكار امير شيخ محمد مولايد باشد و خراسان را ضبط نمايند . چون ايلچى به امير عبد اللّه مولاى رسيد بر آن عزيمت كه