« اگر قوم ، سخن هود قبول كردندى حاجت به قربان نبودى . » قينيل آن روز بدانست كه ايشان مسلمان‌اند ، او تنها بر سر كوه مكّه شد و قربانها بكشت و سر بر آسمان داشت و گفت : « اى خداى آسمان ! تو دانى كه من اندر به باران خواستن آمده‌ام . » پس در زمان سه پاره ابر برآمد . يكى سفيد و يكى سرخ و يكى سياه ، و از پس آن ابر آوازى آمد از آسمان كه از اين سه پاره ابر يكى اختيار كن . قينيل ابر سياه بگزيد و بدان ابر سياه ، باد عذاب اندر بود . پس قينيل با پيش ياران آمد و گفت : « ابر سياه را به قوم فرستادم تا ايشان را باران دهد ! » پس خداى عزّ و جلّ ، باد را فرمود تا روى به قوم عاد نهاد . ايشان چون باد ديدند گفتند : « باران آمد ! » و از ميان آن باد ، باد عقيم بيرون آمد . و هر بادى كه اندر آن منفعتى نباشد آن را باد عقيم گويند . اول چهارپايان ايشان را از زمين مىربود و به هوا مىبرد و بر زمين مىزد و خرد مىكرد . قوله تعالى : « ما تَذَرُ مِنْ شَيْءٍ أَتَتْ عَلَيْهِ إِلَّا جَعَلَتْهُ كَالرَّمِيمِ » « 1 » يعنى هر چيزى كه باد بر آن آمد ، همچون خاك گردانيد . پس عاديان از خانه بيرون آمدند و پايها در زمين زدند و تا زانو فرو بردند و بايستادند ، باد مىآمد و ايشان را از زمين مىربود و به هوا مىبرد و بر زمين مىزد و مىكشت تا از ايشان ديّار نماند . و هفت روز و هفت شب آن باد مىآمد تا همهء قوم عاد ، نيست و فنا شدند . و آن سه كس كه به مكّه بودند ، چون اين خبر بشنيدند ، لقمان و مريد شاد شدند ، قينيل را گفتند : « تو نيز مسلمان شو و به كوه برآى و دعا كن . » قينيل گفت : « خدايا مرا نيز از پى ايشان بفرست ! » باد بيامد و او را بربود و بر كوه مىزد تا لخت لخت شد . پس مريد بر سر كوه دعا كرد و گفت : « خدايا مرا تا زنده باشم گندم مىده ! » و تا او زنده بود او را گندم بسيار بود . و لقمان دعا كرد و گفت : « خدايا مرا زندگانى دراز ده ! » آواز آمد كه ما تو را عمر هفت كركس داديم . لقمان بر سر كوه شدى و بچهء كركس بگرفتى ، چون به مردى ديگرى را بگرفتى تا هفت كركس تمام شد . و گويند هر كركسى را پانصد سال [ 51 ] عمر بود . و اين آن لقمان است كه او را لقمان حكيم گويند و او از مملكت روم بود و به بندگى افتاده بود و در ميان قوم عاد بزرگ شد و حكمت بسيار آموخت و تا زمان داوود - عليه السّلام -

--> ( 1 ) . سورهء « ذاريات » ، آيهء 42 .