مظفريان از اين طبقه هفت نفر در سلطنت به مرتبهء استقلال رسيدند اما مدت دولت ايشان زياده از چهل و پنج سال امتداد نيافت و نخستين كسى از آل مظفر كه بر اورنگ كشورستانى نشست ، امير مبارز الدين محمد بن مظفر بود . و او به صفت شجاعت و جلادت اتصاف داشت . از آثار او مسجد جامع و دار السياده‌اى است كه در بلدهء اصفهان ساخت . پادشاه جهان مطاع شاه شجاع چشم و چراغ دودمان مظفرى و مهر سپهر عدالت و رعيت‌پرورى بود . جمال حالش به حليهء فضل و ادب آراسته و گنجينهء سينهء بىكينه‌اش به جوهر علوم و دانش پيراسته . در نه سالگى از حفظ كلام اللّه او را فراغت روى نمود آنگاه به كسب ديگر كمالات و فضايل نفسانى مشغولى فرمود . قوت حافظه‌اش به مرتبه‌اى بود كه هفت هشت بيت عربى را به يك شنيدن ياد مىگرفت و هرگز لفظ فحش بر زبان فصاحت بيانش سمت جريان نمىپذيرفت . و آن پادشاه عالىجاه در ايام سلطنت خويش به دار الملك شيراز دار الشفائى طرح انداخت و چون آن بقعه به اتمام رسيد اطباى مسيحا نفس جهت معالجهء بيماران معين و موظف ساخت . از لفظ گوهربار مقرب الحضرة السلطانى « 1 » به سمع جامع اين كلمات پريشان رسيد كه چون شاه شجاع را داعيهء تعمير دار الشفاء در خاطر افتاد فرمان داد تا در محالى كه قابليت آن عمارت دلپسند داشت دلبندها « 2 » آويختند و بعد از گذشتن روزى چند ، تمامى آنها متعفن شد مگر دلبندى كه در اين محل كه حالا دار الشفاء واقع است

--> ( 1 ) . يعنى امير عليشير وزير و نديم سلطان حسين گوركانى ( ن ) . ( 2 ) . يعنى جگر و جگربند كه به مناسبت لطافتش زودتر از هر قسمت ديگر دچار فساد و تعفن مىشود . سعدى فرمايد : يا به تشويش و غصه راضى شو * يا جگربند پيش زاغ بنه ( ن ) .