خيمه‌گاه كوروش لنگر انداخته بودند و باز در همين ايسوس بوده كه سربازهاى يونانى كه در خدمت آبروكماس و جمعا چهارصد نفر سنگين اسلحه بودند بعد از رها كردن اردوى آبروكماس به لشكر كوروش پيوستند . بنابراين آنها نيز در لشكركشى كوروش بر ضد اردشير شاه وارد شدند . از اين محل كوروش يك منزل پنج فرسنگ پيش رفت و به دروازه‌هاى بين كيليكيه و سوريه آمد . اين دروازه « 1 » شامل دو رشته ديوار در طرفين بود ديوارى كه در طرف كيليكيه قرار داشت در تصرف سينه‌زيس و پادگان كيليكىها بود ولى ديوار ديگر كه دور تر واقع بوده مىگفتند در دست قشون پادشاه است . در فاصلهء بين دو حصار رودخانه‌اى به نام كارموس قرار داشته كه پهناى آن يك پلتروم بوده و سراسر مسافت از يك سر ديوار تا ديوار ديگر سه استاديا بود و عبور از آن به هيچ وجه امكان نداشت زيرا كه تنگه‌اى باريك بود و ديوارها تا دريا امتداد داشت و برفراز تنگه هم گردنه‌هاى سنگى هولناكى واقع شده بود . بعلاوه بر ديوارها برج ساخته بودند و بمناسبت وجود همين محظورات عبور از آنجا بود كه كوروش ناوگان خود را احضار كرده بود تا بتواند سربازان سنگين اسلحهء خويش را بوسيلهء كشتى از آن حدود عبور دهد و اگر هم دشمن به نگهبانى دروازهء سوريه گمارده شده باشد نيروى كافى براى چيرگى بر او فراهم باشد . اين عين قصد و خيالى بوده كه كوروش به آبروكماس نسبت ميداد چون او لشكر انبوهى زير فرمان خود آماده داشته ولى آبروكماس چنين اقدامى نكرد و

--> ( 1 ) - اكنون آنجا را كولاك بغاز مىنامند . م