عباس قديانى
572
فرهنگ جامع تاريخ ايران ( فارسى )
مىنوشتند تشكيل مىيافت . مأمور مخصوص ، طغراها را بر ورقهاى از كاغذ به شكل مستطيل تهيه مىكرد . و كاتبان آن را در قسمتى كه در طرف چپ و بالاى منشورها سفيد مىگذاشتند درج مىكردند . علاوه بر طغراى رسمى ، بعضى اشخاص نيز به نام خود طغرا مىساختند . و نيز گاه طغرا را به عنوان علامت تجارتى به كار مىبردند . طغرل از سلاطين غزنوى كه در سال 444 ه . ق . پس از اينكه در جنگ با « غزها » رشادتى به خرج داد ، طمع در تخت و تاج غزنه كرده عبد الرشيد ( سلطان قبلى ) را بكشت و طولى نكشيد كه طغرل سزاى خيانت خود را يافته و به قتل رسيد و فرخزاد ابن مسعود حكمفرماى غزنه شد . طغرل سلجوقى فرزند ميكائيل كه در سال 429 ه . ق . به نيشابور درآمد و بر تخت نشست و به نام خويش خطبه خواند . وى مؤسس سلسلهء سلجوقى است . وى ممالك خود را بدين ترتيب تقسيم كرد : 1 - نيشابور تا ساحل جيحون و ماوراء النهر 2 - قهستان و جرجان 3 - هرات و پوشنگ و سيستان و غور . وى پس از استقرار سلطنت خود گرگان و طبرستان را فتح كرد ، سپس خوارزم را در سال 434 از شاه ملك بن على كه از تركان غز طرفدار غزنويان بود بگرفت و پس از آن رى و همدان را از دست علاء الدين كاكويه بيرون آورد و پس از آن اصفهان را تسخير كرد و مدتى در آنجا ماند . وى به سوى بغداد آمد و به فرمان خليفه قائم بامر الله به نام طغرل خطبه خوانده شد . طغرل ملك رحيم ديلمى را كه از پادشاهان آل بويه بود دستگير و به دولت آل بويه پايان داد . خليفه در سال 448 ه . ق . با برادرزادهء طغرل « خديجه ارسلان خاتون » ازدواج كرد و بين دو خاندان عباسى و سلجوقى خويشاوندى سببى برقرار شد و خليفه طغرل را به لقب سلطان الدوله و يمين امير المؤمنين و نيز به الملك المغرب و المشرق خواند . طغرل در 455 در رى درگذشت و جسد او را در مقبرهاى كه معروف به برج طغرل است به خاك سپردند . طغرل سوم آخرين سلطان سلجوقى عراق طغرل سوم ( 571 ) پسر ارسلانشاه طغرل است كه مانند جد خود طغرل اول پادشاهى شجاع بود و سراسر عمر او به نبرد در راه تاج و تخت خود گذشت و سرانجام در جنگى در رى با علاء الدين تكش خوارزمشاه كرد به دست قتلغ اينانج پسر اتابك محمد جهان پهلوان در 24 ربيع الاول سال 590 ه . ق . كشته شد . طغرلشاه هفت يا هشتمين پادشاه از سلسلهء سلاجقهء كرمان ( 551 - 532 ه . ق . ) پسر محمد ابن ارسلانشاه . وى بعد از وفات پدر به سلطنت نشست . طغرل كافر نعمت متوفى 444 ه . ق . ، از حاجبان دربار غزنويان كه مدت كوتاهى در غزنين سلطنت كرد . وى از غلامان سلطان مسعود اول غزنوى بود ، و بعد از او ، منصب حاجبى يافت ، و سلطان مودود غزنوى خواهر او را به زنى گرفت . طغرل يك چند در خراسان با سلاجقه سر و كار داشت ، و رموز جنگ با آنها را مىدانست . از اين