882 ه . ق ) در تبريز به تخت پادشاهى نشسته بود . يعقوب بيك با فرخ يسار شروانشاه ، كه بعد از پدرش خليل شروانشاه بر آن ولايت حكمرانى مىكرد ، رابطهء خويشاوندى داشت و حامى او بود . شيخ حيدر چون خود را براى مقابله با نيروى مشترك آنان توانا نمىديد ، صلاح را در جهاد با كفار دانست و تصميم گرفت به داغستان و سرزمين چركسان حمله كند . او بدين ترتيب به مريدان خود فرصتى مىداد كه قدرت جنگاورى خود را آشكار دارند و به علاوه با غنيمتهايى كه اميدوار بود به دست آورد آنان را از فقر رهايى مىداد . امّا چون براى حمله به داغستان و اراضى چركسان مىبايست از شروان عبور كند نامه‌اى به يعقوب بيك نوشت . او با توجّه به پاسخ خليل شروانشاه به پدرش شيخ جنيد ، كه او را به جهاد اكبر دعوت كرده بود ، در آن نامه نوشت كه مريدانش با رياضتهاى سخت صوفيانه به جهاد اكبر ، كه مبارزه با نفس است ، توفيق يافته‌اند و اكنون در نظر دارند به جهاد با كفار ، كه جهاد اصغر است ، مبادرت ورزند . او از امير آق قويونلو تقاضا كرد از فرخ يسار شروانشاه بخواهد كه با عبور سپاهيانش از شروان موافقت نمايد . او از گام اول زيركى سياسى به‌كار برد و با اين تقاضاى خود به فرمانروايان آق قويونلو و شروان نشان داد كه قدرت آنان را تأييد مىكند و بىموافقت آنان به كارى برنمىخيزد . يعقوب بيك طبق درخواست شيخ حيدر عمل كرد . او با صوفيان جنگاور خود ، كه مشتاق جنگيدن و جانبازى در راه مرشد خود بودند ، از دربند و شروان عبور كرد و داغستان را مورد تهاجم قرار داد . او در نبردهاى آن ولايت پيروز گرديد و با اسيران و غنيمتهاى بسيار به اردبيل بازگشت . پيروزى حيدر و صوفيانش موجب تقويت روحيهء آنان گرديد . وجود پايگاه مستقلى چون اردبيل در پيشرفت كار شيخ حيدر مؤثر بود . او در اردبيل به دوباره بازسازى نيروى نظامى ، سازمان دادن به صوفيان و تهيّهء سلاحها پرداخت و در بهار 892 ه . ق / 1487 م . بار ديگر به داغستان حمله كرد . شيخ حيدر اين بار نيز پيروزمندانه با غنيمتها و اسيران به اردبيل بازگشت . گفته مىشود كه حيدر در آن حمله 6000 اسير با خود به اردبيل آورد . حسن روملو مىنويسد : « غازيان اسير بسيار گرفته سلطان حيدر به اردبيل مراجعت نموده غنايم بسيار به مردم اردبيل از خويش و تبار بخشيد . » دو پيروزى پىدرپى شيخ حيدر موجب افزايش شوكت و شهرت او گرديد . صوفيان