مىگردد كه خان شيبانى در لگدكوب حوادث زمان پايمال گشته است و كار او از دست برد نوايب دورانى در اين مضيق فانى از هم گذشته مردگان را از زبر يكديگر دور كرده جسم خان را كه از هول جان در چنان مكانى گريخته گمان برده بود كه مضمون اين بيت كه : نشان ما نمىيابد اجل در وقت تنهايى * ز بس كز تاب تب بگداخت جسم ناتوان ما را حال او گشته در حجاب احتجاب و پرده توارى متوارى خواهد بود به تعريف باريافتگان حريم قربش بازيافته بيرون آوردند و حجاب سدهء شاهى را از واقعه خبر دادند . اين زمان صورت فتح از آئينهء : شعر و انّ حيات المرء بعد عدوّه * و ان كان يوما واحدا فكثير « 1 » جلوه نمود و دست روزگار سر دشمن را در پاى گلگون مبارك‌شيون همايون‌شگون انداخته زبان تهنيت به مضمون اين نظم به خوبى مشحون . نظم به حمد اللّه اى دل كه آمد ز ايزد * به اهل جهان مژدهء كارسازى قضا كرد جام اجل را پُر از خون * پى عشرت دشمن شاه غازى [ 442 ] سرش را به پاى سمند شه افكند * كزين به نمىباشدش سرفرازى بگشاد ، و صيت مژدگانى خلاصهء آل عبد مناف قاف تا قاف عالم در داد و اين تاريخ كه نگاشتهء كلك فكرت اين ضعيف است ، مؤدّى سال اين فتح است . سايهء لطف الهى آفتاب ملك و دين * وارث حق نبى شاه سليمان‌انتباه بر سمند عزّ و نصرت از عراق آمد به مرو * تا شود از خان شيبانى به دولت كينه‌خواه

--> ( 1 ) . ترجمه : اگر زندگى يك روز پس از دشمن به انسان وفا كند ( يعنى يك روز بيش از دشمن زنده باشد ) زياد است .