عليه » « 1 » علم توجّه افراشت . و در شب اوّل رجب المرجب چهرهء نياز بر خاك آستان سدره اعزاز سود و سرمايهء سود دو جهانى از آن روضهء جنّت مبانى حاصل فرمود و حيرتى كه در هرگونه مهمّ روى نموده بود به حكم « إذا تحيّرتم فى الامور » « 2 » از زيارت مشهد حايريّه رفع نمود . و بعد از آن روى اخلاص قدم در آنجا نهاده ، داد رسوم زيارت داده ، اولا به نماز و ثانيا در مقام و مكانهاى مقرّر به ادعيهء ماثوره و نياز سلام و صلوات پرداخت و خود را سايه‌صفت در پايان پاى بر خاك تواضع انداخت . و چون از دولت زيارت سر افراخت حكم جهان‌مطاع نافذ ساخت كه صندوق محفوف به انوار مرقد را از انفس اقمشه لباس دوزند و اطراف سقف روضهء مطهره را به انوار قناديل طلا چون گنبد سپهر اعلا برافروزند . و صفحات ديوارش را به آويختن پرده‌هاى زربفت و زردوزى منقّش سازند و فرشهاى زيبا در حسن نقش و لطف رنگ رشك اطلس و ديبا در آن حريم حرمت بيندازند . بيت [ 386 ] كز سواد ديده شايد فرش ماوايى كه هست * بال روح قدس جاروبش ز روى امتنان و چون ترتيب اين امور از حيزّ قوّت به فعل آمد ، سرانجام اسباب طعام خواصّ و عوام فرموده خوانسالار مطبخ [ را ] مأمور تهيّهء طويى نمود كه گويا از صحيفهء رزق كه در دست ملك موكّل ارزاق است نسخه برداشته بود و به آن قاعده تخم رزق مرغ و ماهى در زمين بذل و اطعام كاشته و چون خاطر فيض انجام از اتمام اطعام به تمام آرام يافت رأى عالم‌آراى به الباس افراد ناس شتافت . شريف را لباسهاى لطيف و وضيع را درخور او جامه‌هاى بديع پوشانيدند و از نثار دينار و كرم بسيارى از درم ، محتاجان را از مذلّت احتياج رهانيدند . روز ديگر شاه دين‌پرور مراجعت فرموده حلّه را مخيّم نزول سرادق عالم‌گير ساخت و از آنجا احرام حرم محترم نجف بسته علم عزيمت به آن طرف

--> ( 1 ) . ترجمه : نور چشم پيامبر ( ص ) ميوهء دل جانشين پيامبر و بتول ، رادمرد اهل وصول و پيشواى اهل قبول آنكه پدر و مادر او هر دو شريف بوده و از هر دو طرف بزرگوار ، امام معصوم ابو عبد اللّه الحسين كه درود و سلام خداوند بر او باد . ( 2 ) . ترجمه : آنگاه كه در كارها سرگشته و حيران شديد .