بعد از آنكه قريب يك ماه ابرقوه را محاصره كرده متحصّنان آن قلعهء استوار روزگارى [ 314 ] به جنگ و پيكار گذارنيدند . آخر الامر فرمان فرماى « لِيَقْضِيَ اللَّهُ أَمْراً كانَ مَفْعُولًا » « 1 » خاتمهء « لَهُمْ سُوءُ الدَّارِ » « 2 » را عنوان صحيفهء ادبار آن فرقهء بدكردار ساخته اركان راسخة البنيان آن شهر متانت‌نشان را برگشاد و جمعى را كه در آن قلعه داد تهوّر مىدادند از دستبرد گروه « مَنْ عَمِلَ صالِحاً فَلِنَفْسِهِ » « 3 » سزا و جزاى « مَنْ أَساءَ فَعَلَيْها » « 4 » در كنار نهاد ، نور على بيك كه قلعهء اصطخر در تصرّف داشت و باكره مبانى ايمان و عهود را به تأكيد عقود محكم كرده آن قلعه را به تصرّف او گذاشته بود و رئيس احمد كه از قرابتان كره كه انتظام سلسلهء عقد و حل آن شهر گردون‌محل به ايشان متعلّق و مرتبط بود به دست آمده گردن ايشان كه افراختهء هواى سردارى بود مقيّد حلقهء اسار و بردبارى گشت . مجموع آن فرقهء ضلال را نهب مال و اسر عيال دست داده امير صايب‌تدبير عقد از هم ريخته ايشان را در سلك زنجير منتظم گردانيده در اصفهان به اردوى خلايق آشيان رسانيد . شحنهء قهر شديد العقاب به جمع هيمهء بىحساب فرمان داد . حسب الفرموده شهرى و سپاهى هيمهء نامتناهى گرد آوردند و آن درختان بىپايان را از جريان خيكهاى نقط سيراب كردند قبل از اين حسين كيا رشتهء حيات خود را به كارد قطع داده و مرغ روح بدگهر را چون سمندر از قفس به آتش فرستاده بود ، كره كه تردد مردم را در جمع هيزم ديد رسن استخلاص بر گردن پيچيده در قفس خود را از حلق كشيده بود [ 315 ] كالبدش را چون قفس تهى بر آتش نهادند و اتباعش را زنده سر در وادى جحيم دادند ، آتش « يَوْمَ يَتَذَكَّرُ الْإِنْسانُ ما سَعى » « 5 » علم بر افلاك كشيده شعلهء « وَ بُرِّزَتِ الْجَحِيمُ لِمَنْ يَرى » « 6 » آتش‌افروز كرهء خاك گرديد . غازيان نيزه‌هاى آتش‌افشان اژدهانشان

--> ( 1 ) . انفال ( 8 ) آيهء 42 . « تا آن كار كه مقرر داشته بود واقع گردد » . ( 2 ) . رعد ( 13 ) آيهء 25 . « بديهاى آن جهان نصيبشان » . ( 3 و 4 ) . سورهء فصّلب ( 41 ) آيهء 46 : هركس كار شايسته كند به سود خود اوست و هركه بد كند به زيان اوست . ( 5 ) . نازعات ( 79 ) آيهء 35 . « روزى كه آدمى همهء اعمال خود را به ياد آورد » . ( 6 ) . همانجا ، آيهء 36 . « و جهنم را به هركه مىبيند نشان داده شد » .