شوريده اعمى شيرازى « 1 » : نام شريفش حاجى محمد تقى مجد الشعرا ، در ذيل محلهء سنگ سياه ، شرح حالش گفته شد و اين چند بيت در اين سنهء اودئيل 1306 گفته بود ، در اينجا ثبت گرديد : شوريده - فصيح الملك اندر اين دير سپنجى پيشه كن اين چار چيز * تا بماند رخت قدت در جهان كهنه نو تا نخواهندت مخواه و تا نبخشندت مگير * تا نپرسندت مگو و تا نخوانندت مرو گل برشكفت و لاله برآمد ز شاخسار * شد وقت آنكه ناله برآرد ز شاخ ، سار ياران غم بهشت ، بهشتند ، زآنكه باز * اردى بهشت كرد جهان را بهشت‌وار شد ابر همچو ديدهء عشاق اشكبار * شد باده همچو طرهء معشوق مشكبار آهنگ زير رود برآرد ز زير رود * آواى مرغ زار برآمد ز مرغزار هم رعد شاهدانه زند خنده قاه‌قاه « 2 » * هم ابر عاشقانه كند گريه زارزار

--> ( 1 ) . رجوع شود به : از صبا تا نيما ، ج 2 ، ص 18 ، مقدمه غزليات شوريده شيرازى ، به اهتمام و خط حسن احسان فصيحى ، پسر شوريده ، چاپ سنائى ، تهران ، 1337 ، و دانشمندان و سخن‌سرايان فارس ، ج 3 ، از ص 323 تا 362 . ( 2 ) . در متن : ( هم رعد خنده زند شاهدانه قاه‌قاه ) .