مىگفتند و آثار او به شرح زير است : 1 - اثبات الواجب تعالى 2 - اخلاق منصورى 3 - الاساس در هندسه 4 - الاشارات و التلويحات در حكمت الهى و طبيعى 5 - اشراق هياكل النور عن ظلمات شواكل الغرور ، شرح هياكل النور سهروردى 6 - التجريد در حكمت 7 - تحفه شاهى 8 - التصوف و الاخلاق 9 - تعديل الميزان در منطق 10 - تفسير سوره « هل اتى » 11 - « جام جهان‌نما » به پارسى در حكمت 12 - الجهات 13 - حجة الكلام لا يضاح محجة الاسلام ، در رد حجة الاسلام غزالى 14 - خلاصة التخليص در معانى و بيان 15 - رياض الرضوان 16 - شافيه در تلخيص معالم الشفاء 17 - شرح الطوالع الانوار فى كلام قاضى بيضاوى 18 - قانون السلطنه 19 - اللوامع و المعارج در هيئت 20 - المحاكمات بين حواشى دوانى و حواشى مير صدر الدين ( پدر غياث الدين ) بر شرح مختصر الاصول عضدى 21 - المحاكمات بين حواشى دوانى و حواشى مير صدر الدين بر شرح تجريد 22 - المحاكمات بين حواشى دوانى و حواشى مير صدر الدين بر شرح مطالع 23 - معالم الشفاء ، در طب 24 - معرفة القبله 25 - معيار الافكار ، مختصر تعديل الميزان 26 - مقالات العارفين . . . ( ميرزا حسن به برخى ديگر از آثار او نيز در ضمن وقايع سال 949 هجرى در گفتار اول فارسنامه اشاراتى دارد ) امير غياث الدين منصور در سال 927 براى اتمام رصدخانه مراغه بدانجا رفت و در سال 948 يا 949 هجرى در شيراز درگذشت « 1 » و در جوار مزار پدر خود در

--> التواريخ روملو ، ص 490 ، و وقايع سال 936 ، 938 ، 949 جلد اول فارسنامه و بزرگان محله سردزك شيراز در گفتار دوم فارسنامه ناصرى . ( 1 ) . فارسنامه ناصرى ، گفتار اول ، وقايع سال 949 و گفتار دوم ، در ذكر اعيان محله سردزك كه وفات او را 948 نوشته است .