ذكر خروج امير زادهء دوران صاحبقران زمان سيد امير نصر اللّه محمد بهادر سلطان از ولايت نسف به جانب سمرقند فردوس مانند و فتح آن بلاد مع قلاع ميانكالات و آمده محاصره نمودن بخاراى شريف و فيروزى شهر آن در اين سفر خيريت اثر به عون عنايت ملك داور عرض اين داعى به سمع همايون عالى رسيده باد چنانچه كه مير عمر خان را بعضى رغبتا و بعضى كرها بر تخت سلطنت نشانيدند او از جهت حماقت جبلّى كه بر طبيعت خود مركوز داشت ، ازين جهت على الدوام به همراهى ساقيان گلفام لب بر لب جام شراب مدام داشته ، از حراست ملك و محافظت احوال سپاه و رعايا غافل ماند و از كمال بىباكى كه داشت اكثر اوقات به افعال شنيع اقدام مىنمود چنانچه كه گفته‌اند : نظم بناى دولت خويش آن كسى خراب كند * كه شام مىخورد و صبحگاه خواب كند چنانچه از كارهاى ناشايسته آن اهالى و موالى بخارا به تنگ آمده ، در انديشه و فكر كار او شده ، به دفع او كوشيدند . مجارى حالات و كوايف اخبارات قباحت علامات او را اميرزادهء معدلت آثار ظفر كردار در ولايت نسف شنيده ، اين كردارهاى ناصواب برادر را باعث رونق و رواج دولت خود فهميده به حكم « وَ شاوِرْهُمْ فِي الْأَمْرِ » سران سپاه و امراى حشمت جايگاه را جمع نموده به صوابديد آنها به حكام ذوى الاحترام قصبات اطراف و جوانب تا قلاع حدود سمرقند و ميانكالات خط و وعدهء سرافرازى نوشته به مهر مبارك