ب . نسخه‌هاى كنارى 1 . نسخهء مشهد رضوى با شمارهء ثبت 8383 كه مجموعه‌اى است شامل شش مثنوى از قاسمى گنابادى به شرح زير : عمدة الاشعار ، شاهنامه ( شاه اسماعيل‌نامه ) ، گوى و چوگان ، شاهنامه ( شاه طهماسب‌نامه ) زبدة الاشعار و ليلى و مجنون . مشخّصات ظاهرى به گفتهء گلچين معانى 47 چنين است : « نستعليق ، به كتابت حافظ محمّد بن قاسم على ، كاغذ نخودى ، جلد چرمى نارنجى » . 2 . نسخه مجلس به شمارهء 1103 . اطّلاعات اين نسخه براساس فهرست كتابخانهء مجلس شوراى ملّى 48 چنين است : « اين نسخه به خطّ نستعليق خوب به سال 106 ق نوشته شده و دفتر اوّل كتاب مىباشد ، در حواشى دو برگ آخر يكى از مالك‌هاى نسخه يادداشت‌هايى كرده و برخى از آنها را محو كرده‌اند و برگ نخستين و آخرين وصالى گرديده و ابياتى از ص 78 ، نيز محو گرديده است » . مشخّصات ظاهرى نسخه نيز چنين است : « جلد تيماجى ، كاغذ سمرقندى ، قطع وزيرى ، شمارهء برگ‌ها 67 ، صفحه‌اى 32 بيت ، طول 26 سانتىمتر ، عرض 16 سانتىمتر » . آغاز و انجام همانند نسخهء ت است . 3 . نسخهء مجلس به شمارهء 2661 . اين نسخه به همراه نسخه‌اى ديگر يعنى تمرنامه هاتفى آمده است . اين نسخه نيز در آغاز و انجام افتادگى دارد و كاتب ابيات را پس‌وپيش آورده است . مشخّصات نسخه چنين است : « خطّ نستعليق خوش ، عنوان‌ها با سفيداب ، رقم و تاريخ ندارد . جلد روغنى بوم قهوه‌اى گل كوكب ، درون قرمز گل نرگس . كاغذ متن و حاشيه ، سمرقندى تمام سرفصل‌ها مذهّب مرصّع . . . » 49 . III . روش تصحيح در انتخاب نسخهء اساس براى تصحيح اثر ، تقدّم زمانى در نظر گرفته شد . بر اين اساس ، نسخهء ب كه در سال 948 ق ، يعنى هشت سال پس از سروده شدن اثر ، كتابت شد ، به عنوان نسخهء اساس انتخاب شد . در اثناى كار معلوم شد كه اين نسخه افتادگىهاى بسيارى دارد كه نمىتواند به عنوان نسخهء اساس قرار گيرد . لذا با تأمّل در ساير نسخه‌ها ، نسخهء ت ، كه در 980 ق كتابت شده بود ، نسخهء اساس قرار گرفت . نسخه‌هاى ديگر يعنى نسخهء ب ، م ، د و چ به عنوان نسخه‌هاى اصلى در تصحيح نسخهء ت انتخاب شدند .