94 / 7 و 16 جمال الدّين پسر آيبه ، در متن عربى جمال الدّين محمّد بن أبى أبه ( در چاپ هوداس و چاپ مصر ) و « . . . ابى اية » ( در نسخهء ب م ) القزوينى . در ذيلى كه جرفاذقانى بر ترجمهء يمينى نوشته است و حوادث ايّام زندگانى خويش را باختصار دران شرح داده ( نسخهء ب م بنشان ADD 24950 ورق 225 پ و 228 پ ) از جمال الدّين اىابه سميرمى ذكر شده است كه در اواخر قرن ششم از رجال دربار اتابكان آذربايجان بود و مدّتى در همدان و گلپايگان حاكم بود . آيبه تلخيص آى ابه ، و ابى ابه و ابى اية محرّف آنست . ابه در اسمهائى مثل كورابه ( در 161 / 6 كربه ) و التون ابه ( التونبه در 234 / 5 ) و قتلغ ابه و ارسلان ابه و بوزابه و بك ابه و كج ابه ( در حاشيهء مرحوم قزوينى بر جهانگشاى ج 2 ص 16 و در مآخذى كه آنجا به آنها اشاره شده ) به كار رفته است ، و آى ابه از اسمهاى متداول ميان تركان است . جمال الدّين الغ باربك آى ابه ، كه جرفاذقانى در ترجمهء يمينى ( متن و ذيل ) نام برده است ظاهرا پدر اين جمال الدّين محمّد مذكور در اين صفحه مىشود . تكرار لقب در نام پدر و پسر در غير اين مورد ديده شده است و ظاهرا مرسوم بوده . شكّ نيست كه فرّزينى صحيح و قزوينى تصحيف آنست . فرّزين نام قلعه‌اى بوده است بر در كرج ، و كرج شهرى بوده است بر سى فرسخى همدان در طرف جنوب شرقى بر سر راه همدان و اصفهان در نزديكى شهر سلطان آباد ( اراك حاليّه ) ، در ضمن وقايع زندگانى ابو على سينا نام فرّزين برده شده است و در مقدّمهء ترجمهء يمينى حكايت شده است كه آى ابهء مذكور از سال 582 تا قريب به زمان انشاى آن ترجمه يعنى تقريبا بيست سال « پاى در دامن وقار كشيد و بمحروسهء فرّزين كه فرّوزين جهان است