نوازندگى دستهء موزيك ايران احساس هيجانى به من داد ، و عزمم را براى ايفاى وظيفهء خطيرى كه در اينجا داشتم راسخ‌تر كرد . باز ، شنيدن اين آهنگ ياد خوشى را در دلم بيدار كرد ، و با آن آرامشى برايم دست داد . ديگران در اينجا چيزى دربارهء اين پيشامد نمىدانستند . آن را به ياد آوردم و احساس خوشى كردم . داستان اين بود كه دو - سه روز پيشتر رئيس كل تشريفات دربار براى ترتيب كارهاى باريابى امروز به ديدنم آمده و گفته بود : « اين نخستين بار است كه قرار است سرود ملى ژاپن در اينجا نواخته شود ، و اين سرود را نمىشناسيم . اگر شما نت آن را داريد ، لطفا در اختيارمان بگذاريد تا دستهء موزيك ما هرچه زودتر شروع به تمرين آن كند . اما اگر در روز باريابى متوجه شديد كه سرود را درست نمىنوازند ، لطفا معذورمان بداريد ! » اولين بار بود كه نمايندهء ديپلماتيك ( وزيرمختار ) ژاپن به ايران مىآمد ، پس محتمل بود كه چنين چيزى پيش بيايد . به همين ملاحظه بود كه ( هنگام روانه شدنم به ايران ) دفترچهء نت سرود ملى را كه

--> - ترانه را مناسب يافتند . تا آن هنگام « كيمى » ( به معنى « تو » ) در آغاز اين شعر خطاب عام بود ، و مراد از آن محبوب يا هر كس ديگر كه اين شعر براى او خوانده مىشد ؛ اما در تداول كنونى خطاب به امپراتور است . موسيقى براى اين شعر هم ، از ميان چند آهنگ انتخاب شد . آهنگى را كه هيرومورى هاياشى ، موسيقىدان دربارى ، ساخته بود ، مناسب يافتند ؛ و فرانز اكرت Franz Eckert موسيقىدان آلمانى كه در آن سالها در توكيو موسيقى غربى تدريس مىكرد ، آهنگ ساختهء هاياشى را براى سازهاى غربى تنظيم كرد ، اين ترانه ( شعر و آهنگ آن ) در سال 1890 رسما سرود ملى ژاپن شناخته شد . كيمىگايو از سال 1893 به شاگردان مدارس ياد داده مىشد و در جشن‌ها و مناسبت‌هاى ملى خوانده مىشد . در سالهاى نيمهء دوم سدهء بيستم كه زدودن آثار و حال و هواى سالهاى پيش از جنگ جهانى ، خواست آزادمنشان و صلح‌دوستان بوده ، خواندن اين سرود و نيز برافراشتن پرچم « هينو مارو » ( دايرهء سرخ بر زمينهء سپيد ) در مناسبت‌ها و به‌ويژه در مراسم صبحگاهى و جشن‌هاى مدارس ژاپن با اعتراض روبرو بوده ، و اين موضوع همچنان مورد بحث است . دولت ژاپن در تابستان سال 1999 طرح قانونى را آماده كرد كه اين سرود و پرچم را سرود و پرچم ملى ژاپن مىشناسد بىآنكه كسى را وادار به اداى احترام به آن كند .