گرفتند ، نزد آخوند مىروند و او را آگاه مىكنند . آنگاه سرانجام خود عاقد مىآيد و خطبهء عقد را جارى مىكند ، و تيمنا آيه‌اى از قرآن را بلند مىخواند ، و بالأخره در لحظه‌اى كه لفظ « بله » از دهان دختر بيرون مىآيد ، خانه پر از صداى كف زدن و هلهلهء شادى مىشود . به زودى مهمانها با اشتهاى تمام به خوردن انواع شيرينى و نوشيدن شربت سرگرم مىشوند ، و قليان مىكشند ، و پس از اين سور و سرور مباركباد مىگويند و به خانه‌هايشان بازمىگردند . دادن پاداش يا حق القدم عاقد با داماد است ، و با پرداخت آن و زير نظر آخوند عقدنامه مهر و امضا مىشود و آن را به دست داماد مىدهند . اين حق القدم معمولا چهار قران ( برابر هشتاد سن ) « 1 » است . اين مراسم كه به انجام رسيد ، پسر و دختر هنوز همخانه نمىشوند و شروع به زندگى مشترك نمىكنند . داماد زود به زود به خانهء دختر سر مىزند ، اما در اين اوقات دختر در گوشه‌اى از خانه از نظر پنهان مىشود و خودش را نشان نمىدهد . سرانجام ، و پس از گذشتن بيش از ده ماه از عقدكنان ، جشن عروسى اصلى و نهايى برگزار مىشود . مقارن اين جشن ، داماد دو دست رخت ممتاز و يك قواره پارچهء خوش‌نقش و نگار و چند بشقاب و سينى پر از شيرينى براى عروس پيشكش مىفرستد ؛ و از نو در شب پيش از جشن عروسى يك كاسه حنا - كه ايرانىها مو را با آن رنگ مىكنند - و چند خوانچه شيرينى هديه مىفرستد . فرستاده‌اى از سوى داماد كه يك دسته ساز و نقاره‌چى ، طبّال و آوازخوان همراه اوست اين هديه را مىآورد چون داماد مسلمان است ، ( خوانچه‌كشان ) البته با فرستادن صلوات و گفتن « اللّهمّ صلّ على محمّد و آل محمّد » به صداى بلند ، به خانه عروس مىروند . در اين شب ( پيش از عروسى ) ، عروس و داماد مويشان را حنا مىبندند . حنا رنگ سرخى است كه براى رنگ كردن مو به شيوهء آيينى و مرسوم به كار مىرود . در عربستان يا ايران ، در هر جا مردانى كه مو و محاسنشان را سرخ حنايى كرده‌اند ديده مىشوند .

--> ( 1 ) . سن ، واحد قديم پول ژاپن . هر يكصد سن ، يك ين بود .