رضاى زن اول لازم است . حداقل سن ازدواج پيش از اين 10 يا 12 سال بود ، اما چنان كه در هند ، حداقل سن ازدواج براى دختران به 15 و براى پسران به 17 سال افزايش پيدا كرد . « 1 » ازدواج موقّت ( متعه ) پيشترها مرد آزادانه مىتوانست زن را طلاق بدهد . در اين كار فقط اداى نقد و مالى ( تعهد شده ) كه " مهريه " نام دارد ، لازم بود . پس زنانى كه در 10 سالگى عروس و در 11 سالگى مطلّقه مىشدند زياد بودند . اين زنان بيشتر مردمى بىكس و بىحامى و خويشاوند بودند ، و ( پس از رها و رانده شدن از سوى شوهر ) راهى جز افلاس و آوارگى نداشتند . شهرهاى قديم دروازه داشت ، و كنار دروازه بناى قلعه‌مانندى همچون " يوكاكو " ژاپن بود . اينجا مكانى اسرارآميز مىنمود ، و در آن كسانى ، مانند اين خودفروشان كم‌سال زياد بودند . البته در دورهء پادشاه كنونى وضع رفته‌رفته بهبود پيدا مىكند ، اما نتوانسته‌اند ( اين پديده و فساد را ) ريشه‌كن كنند . در نظام زناشويى ايرانيان ، تأسيسى كه نزد مسلمانهاى سنى شناخته نمىشود هست . در اين نظام ، مرد مىتواند زن موقّت ( افزون بر زنان دايمى ) بگيرد . اين زن را « صيغه » مىنامند . اين رابطهء زناشويى را « صيغات » مىگويند « 2 » . مثلا مأمور دولت كه بايد زن و بچه‌اش را در تهران بگذارد و تنها به شيراز برود در طول اقامتش در شيراز مىتواند زن موقت يا غيردائم بگيرد . اصل اين است كه اين زن به ازدواج مدت‌دار راضى مىشود و در اعانه‌اى ( مهر ) كه در آخر مدت مىتواند بگيرد توافق مىكند ، و صيغهء عقد به طور رسمى و شرعى به وسيلهء آخوند جارى مىشود . اين ازدواج را به عربى " متعه " مىگويند . وضع زن موقت و رفتار با او جز در مدت‌دار بودن ازدواج ،

--> ( 1 ) . ماده 1061 قانون مدنى كه در دوره نهم مجلس ( 1313 ) تصويب و به اجرا گذاشته شد ، سن ازدواج دختر را 15 سال تمام مقرر داشت . ( 2 ) . « صيغات » جمع عربى صيغه است ، نه به معنى نظام يا تأسيس ازدواج مدّت‌دار .