ميرزاى ركن الدوله ابن محمد شاه غازى طاب ثراه در كنار جاده بين نزل‌آباد و زيدآباد است . شاهزاده ركن الدوله در چند سال قبل در آنجا قلعه ساخته به خيال آباد كردن آنجا پرداخته است . در سر سه فرسخى سبزوار قريهء « جلّون » است كه صد خانوار دارد و قهوه‌خانهء آن براى زوار داير است . در سر چهار فرسخى رباطى سرپوشيده است كه صفويه ساخته‌اند تا قوافل در زمستان اگر بين راه سرما بخورند در اين‌جا خود را ساعتى گرم كرده به راه افتند . در پشت رباط دهى آباد است كه صد خانوار دارد و معروف به « سرپوشيده » است . آب روان خوبى در آنجا است . از باغان تا اين رباط جزء بلوك « قصبه » است كه از توابع سبزوار است . از رباط تا زعفرانى كه دو فرسخ مسافت دارد ديگر آب و آبادى نيست مگر در خارج از جاده كه بعضى از قراء دور ديده مىشود . ازآن‌جمله قريهء « هاشم‌آباد » و قريهء آب باريك است كه در دست راست جاده در پاى دامنهء كوه قريهء « كوهميش » واقع شده است و جزء بلوك « شامكان » است كه از توابع سبزوار است . پشت اين كوه بلوك « كوهميش » است كه از توابع سبزوار است و محل ييلاق است و من چندين سال قبل در آن بلوك گردش كرده حظّها برده‌ام . هنگام صبح به زعفرانى رسيديم . امروز در اينجا توقف شد . در كاروانسراى شاه عباسى منزل كرديم . زعفرانى پنجاه خانوار دارد و زعفرانى جزء بلوك شامكان است كه از توابع سبزوار

--> - او را با پدرش مقايسه مىكند : مردى بوده است باسواد و فهميده ولى در امر حكومت بىحال بوده است . در جزء دوم اين كتاب كه سفرنامهء كرمان است و بعد از اين قسمت بطبع خواهد رسيد مؤلف كتاب ميرزا غلامحسين خان افضل الملك كه از طريق جنوب خراسان و كوير لوت بكرمان مىرود شرح سفر خود را مىنويسد .