پس از ظهور اسلام در شبه جزيرهء عربستان و يكپارچگى قبايل عرب و از همه مهمتر مسلح شدن ايشان به يك فرهنگ و ايدئولوژى غنى و پويا ، چيزى نگذشت كه امپراطورى ايران يعنى حكومت سلسلهء ساسانيان پس از 427 سال فرمانروايى از هم متلاشى و مضمحل گرديد . بعد از شكست نهايى سپاه ساسانى به سال 462 ميلادى در نهاوند كه به فتح الفتوح معروف گرديد ، ايران به تصرف اعراب و مسلمين درآمد . و قريب به 200 سال در تحت سلطهء خلفاى اسلام بود . در اين مدت مردم ايران دين اسلام را پذيرفتند اما به فرمانبرى تازيان تن درندادند و از همان ابتدا براى كسب استقلال سياسى و اجتماعى خود به كوشش برخاستند . بعد از آن‌كه مسلمين بر دو دولت عظيم ايران و روم غالب آمدند و اقوام ايرانى و رومى را كه در پيش چشم مردم عرب قبل از اسلام نمونهء كامل قدرت و سياست و حشمت و جلالت به شمار مىآمدند مغلوب كردند كم‌كم اين حس در ايشان پيدا شد كه : « خون عرب خونى است غير از خون ملل غير عرب و به شهادت آن همه فتوحات برتر از آنها و چون اين توفيق در نتيجهء اسلام به‌دست آمده پس عرب كه مؤمن و ناشر اين دين بوده است بر جميع اقوام ديگر حتى بر آنها كه دين اسلام را هم پذيرفته‌اند فضيلت و سيادت مخصوص دارند . » « 1 » خشت اول نفاق در ميان مسلمانان را در شوراى ساختگى و مغرضانه سقيفه با پايمال كردن حق مسلم و بىترديد على ( ع ) در

--> ( 1 ) . تاريخ مفصل ايران ، عباس اقبال ، ص 82 و 83 .