مىمانند . در اين سن‌وسال پسربچه‌ها براى ختنه شدن و دخترها براى شوهر دادن ، بخشيدن و يا به فروش رساندن از زيردست مادر خارج مىشوند . در كمتر كشورى بچه‌هاى خردسال را به اندازه‌ى ايران شكنجه مىدهند . با اين حال بچه‌هاى بدقواره كمتر به چشم مىخورد . به مجرد اين‌كه كودكى اعم از پسر يا دختر چشم به دنيا گشود ، او را چندين‌بار با آب سرد مىشويند و سپس قنداق مىكنند . فشارى كه موقع قنداق كردن به كودك وارد مىآيد چنان است كه بچه را تا سرحد خفگى پيش مىبرد . آن‌گاه بچه را در گهواره ( ننو ) مىخوابانند . ننوها فاقد دوشك يا دوشك پوشالى هستند و كفشان را با چرم نازكى كه مانند پوست طبل است مىپوشانند . در وسط ننو سوراخهايى براى جريان ادرار تعبيه شده است . كودكان را با بندهاى پنبه‌اى به عرض هشت پوس و درازى بيست و پنج تا سى پا ، كه آن را به تناوب از روى بچه و زير ننو مىگذرانند طناب‌پيچ مىكنند . در اين وضع بچه‌ها به قدرى تحت فشار هستند كه من از ديدن اين‌كه آنها از اين خطر بزرگ جان سالم به‌در مىبرند در شگفتم . ولى كودك بينوا بايد دوازده ساعت به همين حال باقى بماند و چون صداى گريه‌اش بلند شود تكانش مىدهند . مادر جلو ننو زانو مىزند و آن را به سمت خود مىكشد . در اين وضع پستان به دهان بچه مىگذارد و تا زمانى كه بچه به خواب نرفته است ، به همين حالت باقى مىماند . ضمنا هرگونه اتفاقى هم كه بيافتد فقط هنگام صبح و شب است كه بچه از اين بند رهايى مىيابد و مدت اين خلاصى منحصرا به زمان لازم براى نظافت و تعويض كهنه‌ها محدود مىشود .