شرايط اصلى زيبايى است . همه مىدانيم كه شاعران ايرانى در وصف جمال زن هميشه آن را با ماه شب چهارده مقايسه مىنمايند . زنهاى ايرانى عموما نقص ديگرى هم دارند و آن رنگ‌پريدگى آنها است . به گمان من اين نقيصه در نتيجه‌ى انزوا و گوشه‌نشينى به آنها عارض مىشود اما خانمها به طرز بسيار ساده‌اى اين عيب را از انظار مىپوشانند ، به طورى كه حتى براى زبردست‌ترين آگاهان هم تشخيص آن دشوار است كه آن‌چه را كه مىبينند مديون طبيعت است يا مرهون هنر . زنهايى كه دست به اين كار مىزنند از نوعى صابون استفاده مىكنند كه تركيب بسيار ويژه‌اى دارد و فقط در اين كشور شناخته شده است . طرز استفاده از آن به شرح زير است : " پس از آن‌كه صورت را كاملا شست‌وشوى دادند و آن را با پارچه‌ى سفيد بسيار لطيفى خشك كردند ، صورت را با قطعه شالى به طور ملايم مالش مىدهند تا پوست را تحريك نمايد و به آن قابليت جذب بدهد . آن‌گاه دو يا سه مرتبه اين صابون را خشك‌خشك بر گونه مىمالند و سپس با همان شال آن را كاملا پاك مىكنند . اين عمل چنان رنگ صورت را زنده و شفاف جلوه مىدهد كه ممكن است باعث اشتباه بيننده شود و رنگ را طبيعى پندارد . لازم به تذكر است كه اين صابون به هرصورت كه مورد استفاده قرار گيرد هرگز پوست را خراب نمىكند و همواره نتيجه‌ى مشابهى به‌وجود مىآورد . زنهاى ايرانى با وصف آن‌كه سر و گردن بسيار زيبايى دارند ، خيلى كم به آن توجه مىكنند « 3 » . در عوض توجه زيادى به بازوانشان و به خصوص به دستهايشان دارند . آنها دستهايشان را هرچند يك بار حنا مىبندند و در اثر آن دستها نرم ، صاف ، تپل و مانند عاج سفيد مىشود . زنهاى گرجى بدون شك زنهاى بسيار زيبايى هستند و گرچه قدشان قدرى بلندتر از زنهاى ايرانى است با اين حال از حيث لطف و جذابيت هرگز به پاى زنهاى ايرانى نمىرسند .

--> ( 3 ) - زنهاى ايرانى با بستن كرست آشنا نيستند و با اين حال تا حدود سى سالگى اندام خود را خيلى موزون نگاه مىدارند .