وكيع بدان سبب ، بر قتيبه كينه گرفته [ 1 ] بود ، و سپاه را تحريض [ 2 ] همى كرد ، و خويشتن را بيمار ساخته بود ، و چند وقت اندر خانه نشسته بود ، و چون بيرون آمد ، با آن قوم دست يكى كرد ، و بفرغانه فرصت يافتند ، و مر قتيبه را بكشتند ، و يازده تن از فرزندان مسلم بكشتند ، و از آن هفت پسر [ 3 ] مسلم بودند چون : قتيبه و عبد الرحمن و عبد اللّه و عبيد اللّه و صالح و يسار و محمد بنو مسلم . و چهار از فرزندزادگان مسلم ، و از اولاد مسلم هيچ كس نرست مگر عمرو ، كه به گوزگانان [ 4 ] بود ، وكيع بفرمود : تا سرهاى همه ببريدند ، و سوى سليمان بن عبد الملك فرستاد . وكيع بن ابى سود الغدانى پس سليمان عهد خراسان ، بنزديك وكيع بن ( 120 ) ابى سود الغدانى [ 5 ] فرستاد ، و وكيع سياستى هول فرو نهاد ، و هر كسى كه از حد خود تجاوز كردى ، و يا اندك مايه خيانت بكردى ، در وقت بكشتى . تا بدان جاى برسيد : كه روزى مستى را پيش او آوردند بفرمود : تا آن مست را گردن بزدند . او را گفتند : بر مست كشتن واجب نيايد ، بلكه حد تازيانه واجب شود . وكيع گفت : عقوبت من تازيانه و چوب نبود ، الا بشمشير ! . و چون مردمان آن بشنيدند ، همه از وى بترسيدند ، و نيز هيچ كس جرمى نكرد ، كه آن را ادب و عقوبت و كشتن واجب آمدى . تا آخر روزگار او هم بر آن جمله بود ، و ابتداى ولايت او اندر سنه سبع و تسعين بود .

--> [ ( 1 - ) ] هر دو : گرفت بود ؟ [ ( 2 - ) ] هر دو : تحريص . ولى تحريض برغلانيدن است . [ ( 3 - ) ] اصل : هفت پشت ؟ . ب : از آن پشت مسلم ؟ [ ( 4 - ) ] هر دو : بكور كاهان ؟ [ ( 5 - ) ] اصل : العذابى ؟