و او هشت پسر داشته : اول : مير عبد الوهاب كه در تيم چال گيلان نزد عمش سيد نصير الدين مدفون است كه او را نيز سه پسر بود : سيد قوام الدين و سيد على و سيد حمزه كه در استرآباد مدفون است . [ دوم ] : سيد ظهير الدين كه در هرات مدفون است . سيم : سيد زين العابدين كه او را سه پسر بوده : سيد كمال الدين و سيد عبد العظيم كه در تيم چال و سيد على اكبر كه در [ سياسرنجان ] مدفونند . « 1 » چهارم : سيد قوام الدين پنجم : سيد على كه هر دو در استرآباد مدفونند . ششم : سيد غزال الدين « 2 » كه در نزد پدر مدفون است . هفتم : سيد نصير الدين كه او را سه پسر بود : مير عبد الحى « 3 » و مير كمال الدين و يكى ديگر كه در ديلمان مدفونند ، در حوالى قبر سيد غياث الدين بن سيد عبد الوهاب و اولاد ايشان در ديلمانند . پسر هشتم در صغر سن فوت شده و اسم او معلوم نيست « 4 » . چهارم : سيد عبد العزيز كه در نزد پدر مدفون است و اولاد او در سارى مىباشند . پنجم : سيد مرتضى كه چندگاهى حكومت سارى كرده و به تاريخ چهارم شهر صفر سنهء 836 فوت شد و در شيراز مدفون است مذكور است . كه در سنهء 813 كه شاهرخ

--> - تبعيد شد و هم آنجا مرد . پس از مرگ تيمور و مراجعت فرزندانش به مازندران « فقراى مازندران چند نفرى رفته جثهء مبارك او را از آنجا به مازندران آوردند و در سارى دفن كردند و عمارتى مرغوب بر بالاى قبرش ساختند . » تاريخ ظهير الدين مرعشى ( ص 322 ) . ( 1 ) . چنين است در متن - در تاريخ ظهير الدين : [ سياسر تيمجان هوسم ] . شايد سياسر تيم چال هوسم درست‌تر باشد . ( 2 ) . مسلما اين صورت كه در متن آمده درست نيست و صحيح آن سيد عبد العزيز است . ( 3 ) . تصحيح از تاريخ ظهير الدين . در متن : عبد الحسين . ( 4 ) . به تعليقات كتاب مراجعه شود .