ذى الحجة الحرام سنهء ثلاثين و ثمانمائه هجريه » . پس معلوم مىشود كه نسخه‌بردارى در سال 830 هجرى پايان يافته و با توجه به اينكه آغاز كتابت كتاب توسط نويسنده سال 828 ه . بوده ، لهذا قاعدتا اين اوّلين كتابى است كه از روى اصل رونويسى شده . هرچند كه كاتب برخى از الفاظ و اشعار عربى را از قلم انداخته است و پايان كتاب نيز افتادگىهايى دارد . 2 . اين نسخهء ربع چهارم ، و ربع سوم نخستين نسخه است كه به شاهرخ ارائه شده است . نمونه‌اى از خط شاهرخ در ربع سوم وجود دارد و شاهرخ به خط و قلم خود در حاشيهء يكى از صفحات يادداشتى دارد . 3 . پس از شاهرخ اين دو نسخه به دست يكى از وزراى سلاطين گوركانى به نام صاحب ديوان « خواجه شمس الدين محمد بن سيدى احمد بن احمد بن حسين خواجه عبد الملك بن شمس الدين محمد » افتاده كه در برخى از صفحات به قلم خود حاشيه زده و تاريخ گذاشته است : « حرره العبد الضعيف شمس الدين محمد بن . . . غفر الله ذنوبهم 3 صفر 875 » . « 1 » 4 . در پايان هر دو جلد عبارتى است كه نشان مىدهد كه كتاب در اختيار شخصى بوده است به نام « جلال الاسلام محمد بن عبد الغفارى العليشاهى » و مهرى دارد كه مورخ به سال 903 هجرى است . 5 . بنا به نظر آقاى دكتر مهدى بيانى كه نظر وى در خطشناسى صائب است اين دو نسخه را يك خطاط كتابت كرده است . « 2 » نويسندگان فهرست كتابخانهء ملك نيز همين نظريه را تأييد كرده‌اند . « 3 » در تصحيح حاضر ، اين نسخه با رمز « م » اساس كار قرار گرفته است . ناگفته نماند كه كاتب با زبان عربى آشنايى كامل نداشته است و به همين جهت

--> ( 1 ) . رجوع شود به صفحهء 346 و 347 همين كتاب . ( 2 ) . مراجعه شود به مقالهء دكتر مهدى بيانى در مجلهء يادگار ، سال چهارم ، شمارهء نهم و دهم ( خرداد و تير 1327 ) . ( 3 ) . فهرست نسخه‌هاى خطى كتابخانهء ملك ، زير نظر و تأليف ايرج افشار ، محمد تقى دانش‌پژوه با همكارى محمد باقر حجتى و احمد منزوى ، ج 4 ، ص 730 .