لامير خسرو : گره طرهء سنبل ز صبا باز شده * دامن لاله پر از عنبر سارا كرده « 1 » بس كه بر لاله‌تر ميرود آنجا قمرى * پاى آلوده به خون پايچه « 2 » بالا كرده عاشقان رفته بصحرا و دل‌سوخته را * بتكلّف ز گل و لاله شكيبا كرده گوئى رنگ « 3 » شفق بر دامن عرصهء افلاك از عكس لالهاى آن صحرا پيدا است . و حمرة كسوت والاى اعلام « 4 » شقايق از شعار كلهاء حمراى « 5 » آن هويدا هرلاله پندارى شعله‌ايست بداغ محنت جگر « 6 » بىدلى سوخته يا مشعلهءايست در قافلهء باديه « 7 » پيمايان كعبهء طلب وصال برافروخته . لامير شيخم سهيلى طيب إله انفاسه « 8 » : مگر كه پيرهن آل عنبرين مويست * كه باز گونه بدر مىكند ز سر لاله

--> ( 1 ) - عنبر سارا : عنبر مادهء خوشبوى معروف و سارا يعنى : ناب و ويژه و خالص از صفات آنست خواجه حافظ : اى كه بر مه كشى از عنبر سارا چوگان . . . فرهنگ جهانگيرى ( 2 ) - پايچه : وزن . پارچه . شلوار و تنبان و بالفظ بالا زدن و بالا كردن مستعمل امير خسرو : بر گل و لاله‌تر ميدود اينك قمرى * پاى آلوده به خون پايچه بالا كرده فرهنگ آنندراج . ( 3 ) - مج : زنگ شفق . مك : رنگ شفق . ( 4 ) - مج : لالهاى - والاى - اعداى - گلهاء - حمراى . مك : لالهاء - و آلاء - اعداء . ( 5 ) - مج : از شعار گلهاء حمراى آن پيداست . مك : از شعاع گلهاء آن هويدا . ( 6 ) - مج : مك . مد . س : محنت جگرى بىدلى سوخته . ظاهرا ياء آخر جگرى بىجا است لذا قياسا اصلاح شد . ( 7 ) - مج : قافله‌پيمايان . مك : قافله باديه‌پيمايان . ( 8 ) - مك : طيب اللّه انفاسه . مج : اين جمله را ندارد . بقيه پاورقى در صفحه بعد