باشد ، ميرزا قاسم خان صور - آن‌كه خود را براى مشروطه تا پاى چوبهء دار برد - سرقت مىكردند ، محو مىنمودند . از آنجائىكه اين ملعون ( با وجود آن‌كه ملبس به لباس تقوى و از زمرهء طلاب و اهل علم بود در توهين دين و اسلام در جمهورى ذره‌اى فروگذار نكرد پيغمبرها را اغلب « آكتور » نوشت ، خون مىخواهم ، خون مىخواهم گفت ، چه و چه هزاران مطالب خلاف ديانت ، اسلاميت و انسانيت و بشريت ) مستوجب كيفر و مجازات بود دو كاغذ ميان دوسيهء انتخاب او از نظرها محو شده بود و باقى مانده بود . انجمن سيار ساوه به انجمن مركزى مىنويسد هر ورقه‌اى كه مىرسد مفتش انتخابات مىخواند ، اگر اسم دشتى نباشد پاره [ مىكند ] و به جاى آن ورقه به نام او نوشته به صندوق مىاندازد . هرقدر استدعا مىكنم اقلا در حضور اين كار را نكن فايده نمىكند . انجمن مركزى جواب مىنويسد خيلى متشكر باشيد كه به شما چوب و چماق نمىزنند . اينجا چوب و شلاق هم حكمفرماست . اين دو كاغذ باعث مىشود كه كميسيون هرقدر هم همراه بود رأى نداد و در مجلس هم رأى كميسيون تصويب شد . . . دروغ مدعى العموم مشهد و خندهء قوام السلطنه معتضد السلطنه گفت يك مدعى العمومى مشهد داشت به مأموريت ترشيز رفت . در غيبت او يك زلزلهء خفيفى در مشهد رخ داد . مدعى العموم مراجعت كرد مرا در مجلس قوام السلطنه ملاقات كرد . گفت آمدم خانهء شما ، اما هرچه كردم خانه را پيدا نكردم . من مىدانستم دروغ مىگويد گفتم بله . اين زلزله كه آمد خانهء مرا درست چهار ذرع عقب برد . گفت پس همين بود كه من پيدا نكردم . حالا خانهء شما چهار ذرع عقب رفته . گفتم درست چهار ذرع . يكى پيش ما نشسته بود خنديد . قوام السلطنه پرسيد چه بود ؟ من به همان سادگى صحبت را اعاده كردم . قوام السلطنه شروع به خنده كرد اما نه طورىكه مدعى العموم ملتفت نكته شود . فيل اهدايى به قوام السلطنه همه برخاستيم آمديم سر بنائى . يك درب بزرگى قوام السلطنه مىساخت . باز مدعى العموم از من پرسيد براى چه اين در را بدين بزرگى مىسازند . گفتم جهت و حكمتى دارد . گفت چه چيزست . گفتم فرمانفرماى هندوستان براى آقاى قوام السلطنه يك فيلى هديه مىخواهد بفرستد . چون قوام السلطنه نمىتواند بيرون به تماشاى فيل برود لهذا اين در را بزرگ مىكنند كه فيل اندرون بيايد . گفت بله بله حكمت و فلسفهء آن معلوم شد . قوام السلطنه برگشت گفت چه صحبت مىكنيد . گفتم صحبت فيل تقديمى