بعد او چه در هر سلسلهء خلفا ثابت بود . مسئلهء ديگر آن‌كه اهل تسنن براى خلافت چهار شرط هم قرار مىدهند كه خليفه بايد داراى آن باشد : اول علم ، دوم عدالت ، سوم كفايت ، چهارم كامل بودن حواس . يك شرط اختلافى هم هست كه از قريش باشد . سلطان سليم عثمانى در سنهء 933 خلافت بنى عباس را در مصر منقرض [ ساخت ] و خود را خليفه ناميد . بعد تاريخ سلطان سليم كه چه قسم خلافت را صاحب شد مىنويسد . اما سلطنت و خلافت به طريق شيعه آن است كه مىگويند حضرت رسول اكرم براى خود جانشين تعيين نمود و چگونه مىشود عقل كل و مربى عالم امكان از دنيا بروند و خليفه براى خود تعيين نفرمايند . پس حضرت رسول اكرم دوازده خليفه براى خودش تعيين نمود كه هريك پس از ديگرى مرجع امور مسلمين باشند . اگر نويسندگان معاصر كتب معتبرهء اخبار از قبيل اصول كافى ديده بودند يا از علماء اعلام سؤال كرده [ بودند ] اين مهملات را نمىنوشتند و نمىگفتند . بارى حضرت رسول امور مسلمين را پس از غيبت امام ، حق طلق مجتهد وقت [ دانسته ] است و تا زمان سلاطين كامكار صفوى [ مذهب شيعه ] رسمى نبود بلكه در عداد حزبى از احزاب مسلمين شمرده مىشد و شاه اسمعيل صفوى مذهب شيعه را رسمى نمود و ظاهر ساخت . اگرچه آل بويه هم شيعه بودند ليكن چون در آن ايام باز اسم خلافت باقى بود و خلفاى عباسى هم سنىمذهب بودند آل بويه نتوانستند كاملا مرام خود را انجام دهند . پس رسميت تامهء مذهب شيعه از زمان سلاطين صفوى شروع مىشود و آنها چون مىدانستند كه سلطنت حق علماست ناچار هميشه دربار خود را به وجود مبارك علماء مزين مىداشتند و در كليهء امور سلطنتى طرف شور واقع مىشدند ، حتى در اسفار هم علماى وقت همراه آنها بودند . خوب است فضلاء معاصر رجوع به تواريخ فرمايند از قبيل عالم آرا و هشت بهشت و غيره . آن‌وقت مىفهمند كه چگونه علما مسلط بر آنها بودند و خود سلاطين هم مقام خود را در جنب آنان مقام نيابت مىدانستند و سلطنت را وديعه و سپرده از جانب آنها . اين رويه تا آخرين سلطنت صفويه باقى بود . اول كسى كه اين رويه را باطل كرد نادر شاه افشار بود . آن‌وقت ترتيب قتل صدر الصدور را مىنويسد و اين‌كه دو ثلث قشون نادر سنى بود . ساير علما ممكن نشد حرف بزنند . اين رويه باقى بود تا در عهد فتحعلى شاه كه مجددا رويهء سلطنت را تجديد كرد . مرحوم شيخ جعفر كبير را به دربار خواست و اجازهء نيابت سلطنت خواست و مرحوم