ابن الحسين بن همّة الملقّب بنجم الدّين و المكنّى بابى بكر متّعه اللّه بالعلم و الشّباب « 1 » از مكتب ادب و تحصيل لغت عرب فارغ گشت و روزگار غدّار چنانك عادت اوست با وى زنهار خورد و او را از لذّت جمال پذر برآورد [ مصراع ] : و اىّ نعيم لا يكدّره الدّهر انديشهء تحصيل علوم بر خاطر مستولى بوذ و دنياوى مالى و منالى نمانده بوذ ، و قحطى كه از بدايت سنهء سبعين [ و خمسماية ] تا غايت وقت در اصفهان و نواحى آن بوذه بوذ دمار از روزگار صغار و كبار برآورده بوذ ، و اهل بيوتات شريفه و خاندانهاى قديم خوار و خاكسار شذه ، طلب علم و تحصيل دانش دستگير دعاگوى شذ كه مثل : من طلب العلم تكفل اللّه برزقه ، ملك ذوالجلال بكمال افضال از خاصّان بندگان خويش يكى را برگماشت و بزرگى را بداشت كه شير تربيت از پستان دولت او خوردم ، جوان‌بختى كه چرخ پير از راى و تدبير او در عرق تشوير مانده است ، خاطر خطير او در انواع علوم دستگير من شذ ، كمر خدمت او بربستم و در حضرت او مىنشستم و اقتباس موايد فوايد از دهان چون شكر و لفظ چون گهر او مىكردم ، و اگرچه به حكم من علّمك حرفا صيّرك عبدا من بندهء اوام از روى نسب او خال منست و از روى تربيت و شفقت پذرست ، مولانا ولىّ الانعام صدر امام كبير عالم عامل مقبل تاج الدّين ظهير الاسلام ملك العلما ناصح الملوك و السّلاطين نعمان الزّمان ابو حنيفة الدّوران ابو الفضل احمد بن محمّد بن على الرّاوندى دام ظلّه و متّع اللّه المسلمين به طول بقائه و [ حسن ؟ ] « 2 » لقائه « 1 » ، شعر : f . 17 b اى بهمّت گذشته از فرقد * مفخر دهر تاج دين احمد رهروان محرّكات فلك * همه را طبع پاك تو مقصد در كتاب بلاغت تو كنذ * كاتب چرخ مشق بر ابجد هست در شان شبه تو منزل * آيت لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ « 3 »

--> ( 1 ) ن ا بىحركات ( 2 ) در ن ا ناخواناست ( 3 ) قر : 112 ، 3