بوده است . 2 - كنزت انداميش كه محل آن را ميتوان در صحراى لور در نزديكى صالح‌آباد ( انديمشك ) جستجو كرد . 3 - شهر لشتر كه اكنون آثارى از آن بجا نمانده است و بدون شك در الشتر قرار داشته است . 4 - شاپور خواست كه به يقين در محل كنونى خرم‌آباد بوده است . يافتن جاى شهر شاپور خواست براى اطلاع از حوادثى كه در قرن پنجم هجرى ( برابر با قرن سيزدهم ميلادى ) روى داده مهم است ( ر ك ابن اثير جلد نهم ص 89 و 148 و تاريخ گزيده ص 557 ) . راولينسون معتقد است كه شاپور خواست در محل كنونى خرم‌آباد قرار داشته است ( ر ك . لسترنج جغرافياى تاريخى سرزمين - هاى خلافت شرقى ص 202 و 668 ) . شواهدى كه استخرى ميدهد بعلاوه صفحات 70 و 176 مقدسى ، هر دو نظريه راولينسون را مبنى بر اينكه شهر شاپور خواست همان خرم‌آباد است تأييد مىكند ( اين مطلب بر خلاف نظريه لسترنج است ) . تغيير محل و يا تغيير نام شاپور خواست به يقين در قرن سيزدهم ميلادى صورت گرفته است ( نقل از شوارتز ) . زيرا مؤلف نزهة القلوب ( تأليف در سال 740 هجرى 1340 ميلادى ) هنگامى كه شهرهاى لر كوچك را برشمرده از شاپور خواست نام نمىبرد و براى نخستين بار از خرم‌آباد نام مىبرد و مىنويسد شهرى است ويران . احتمالا ولايت مانرود زادگاه اتابكان لر در نزديكى خرم‌آباد قرار داشته است . محل مانرود را بايستى در شمال شهر اللور در نزديكى منگره جستجو كرد . سمها كه در تاريخ گزيده ( ص 548 ) ذكر شده در مانرود قرار داشته و قلعه دز سيا بايستى همان قلعه دز باشد كه در مدخل منگره قرار داشته و در سال 1895 ميلادى بدست والى پشتكوه ويران شده است 28 . و بالاخره دژى در گريت سرزمين طايفه پاپى وجود داشته و مؤلف تاريخ گزيده در صفحات 549 و 552 از آن نام برده است .