سيد على آل داوود
27
دو سفرنامه از جنوب ايران ( فارسى )
دامنه كوه مرواريد است كه از سمت مغرب مىآيد و به طرف مشرق مىرود و پل كوچكى پستى كه چهار دهنه طاق دارد از سنگ و آجر محاذى كاروانسرائى كه در خارج قلعه است بر روى رودخانه جهت معبر عام ساختهاند . و كاروانسراى مزبور سمت راست رودخانه واقع است و چند مغازه در زير قلعه از سنگ كوه به جهت مكان دواب و اغنام بريدهاند ، و چند شگفت « 1 » ديگر هم در كالهائى كه سمت صحرا واقع است بريده كه آن هم محل سكناى اغنام و دواب است و ارتفاع ديوار قلعه و كالهاى جنبين دره از زمين مساوى شصت ذرع است ، به اين لحاظ بالاى كالها كه سطح زمين صحرا ست و بام خانههاى قلعه مساوى است ، و شخص مسافر تا هنگامى كه بر لب كالها نرسد نمىفهمد كه در اينجا قلعه است . و عرض اين دره پانصد ذرع و زمينش قدرى چمن و باقى فاليز - كار است . و چون ميانه امينآباد و ايزدخواست هميشه كمينگاه بختيارىهاى قطاع الطريق بوده و آسيب به جهت كاروانيان حاصل مىشده ، حال هم بسيار مخوف و محذور و بايد به احتياط عبور نمود خاصه در وسط راه جائى است مسمى به گود « ملوان » كه حقا آنجا را بايد به احتياط رفت . وقايع يوم سيم شهر مزبور [ شولكستان ] از التفاتهاى غير متناهيه امناى دولت بهيه و اولياى شوكت سنيه از ايزدخواست حركت و روانه محال « شولكستان » و فاصله
--> ( 1 ) . جائى در كوه كه درويشان و جانوران در آن سكنا گزينند ، غار .