غياث الدين بن همام الدين الحسيني ( خواند امير )

ديباچه 10

دستور الوزراء ( فارسى )

هنگاميكه مشغول چاپ كردن اين كتاب بودم مطالب ديگر در اصلاح متن كتاب يا افزون بر آن بسيار در كتابهاى ديگر كه بدانها رجوع مىكردم يا در حافظه مىيافتم كه چون گاهى از حد صحايف خارج ميشد در پاى همان صحيفه ننوشتم و گذاشتم كه در پايان كتاب حواشى و تعليقاتى بر آن فراهم كنم ولى چون كتاب بپايان رسيد ديدم از متن كتاب چند برابر بيشتر خواهد شد و ناچار ترك كردم و اساسا اين موضوع يعنى احوال وزراى اسلام و مخصوصا ايران موضوع بسيار مفصل دقيقى است و مىارزد كه كسى با كمال دقت با اصول تاريخ‌نويسى و تحقيق امروزين از نو بدان دست بيازد و بهيچ‌يك ازين كتابهاى كنونى بسنده نكند و به همين جهة اين كتاب را همچنانكه بود بىآنكه در اصلاح و تكميل آن بكوشم انتشار مىدهم و شايد روزى بتوانم يادداشتهائى را كه در حين چاپ كردن اين كتاب فراهم آورده‌ام باهم گردآورم و كتاب كاملى در تاريخ وزيران ايران در دورهء اسلامى ترتيب دهم . عجالة اين كتاب راهنماى مختصريست براى كسانى كه ميخواهند نظرى اجمالى بر احوال وزراى اسلام بكنند و چون قسمت وزراى تيموريان آن خوب نوشته شده و از هرجهة رفع حاجت مىكند تا اندازه‌اى غنيمتى خواهد بود . اما نسخه‌هائى كه اساس اين چاپ بوده دو نسخهء خطى است : نخست نسخه‌اى متعلق بدوست بسيار گرامى دانشمند من آقاى عباس اقبال كه در نسخه بدلها آن را بعلامت « ق » نمايانده‌ام و تاريخ ندارد ولى از رسم الخط و كاغذ پيداست كه لااقل در قرن يازدهم نوشته شده . دوم