محمد بن هندوشاه نخجوانى
166
دستور الكاتب في تعيين المراتب ( فارسى )
چهارپايان بغارت برده و بعضى را از اهل قفل « 1 » بقتل رسانيده و بعضى را مجروح گردانيده ( * ) اين معنى « 2 » بغايت مستنكر افتاد و همت « 3 » بر تدارك و تلافى « 4 » آن مصروف ( * ) و موقوف « 5 » گشت و از ابتداى اين تاريخ راهدارى آن راه و مواضعى « 6 » كه تا غايت داخل آنست بر ( * ) شمس الدين اميره « 7 » كه از قديم باز مباشر اين « 8 » كارست و با وجود او حراميان و قطاع طريق را قدرت « 9 » تعرض ابناء سبيل نبوده مقرر داشته « 10 » شد تا بر وجهى كه از كفايت و كاردانى او « 11 » معهودست محافظت « 12 » راهها را بنوكران جلد مردانه حوالت كند و در قلع و قمع و استيصال حراميان و دزدان باقصى الغاية و الامكان كوشد « 13 » و در مواضع مخوفه تجار و قوافل را بدرقه داده بسلامت به مقصد رساند « 14 » بدان سبب اين حكم نفاذ يافت تا حكام و متصرفان فلان ولايت از ابتداى اين سال او را راهدار و باجخواه آن راهها از حدود فلان تا حدود فلان دانند و ابواب مشاركات « 15 » مسدود شناسند و دست
--> ( 1 ) - ت : قوافل . ( * 2 ) ت : حذف شده . ( 3 ) پ ج : همكى همت ( 4 ) - آ ت : تلاقى . ( * 5 ) - آ ب ت ث : و مقصور ، پ : حذف شده ، ث : در حاشيه - و موقوف - افزوده . ( 6 ) پ : موضعى ( * 7 ) ب ت : شمس الدين امره ، پ ج : خضربك . ( 8 ) ت ج : ان . ( 9 ) پ : قوت و قدرت . ( 10 ) - پ : حذف شده . ( 11 ) - ب : و . ( 12 ) - پ : نمايد - افزوده . ( 13 ) - پ : كوشند ، ت : كوشيده . ( 14 ) - پ : رسانند . ( 15 ) - ث ج : مشاركت ، ب : مشاركات را .