را تا آن وقت خزينه نبود و در سال ششم با دويست تومان كرد و در سال هفتم با سيصد تومان و چندين سال برين موجب مقرر مىبود و بعد از ان بتدريج سال بسال زيادت مىشد تا به چندين هزار تومان رسيد كه اكنون در جميع ممالك ايل وياغى برين جملت مقررست در اثناى اين احوال كه ديوان مضبوط و اموال و متوجهات ممالك مفروغ و منقح و مدوّن شد و دفترهاى بسيار از آن هر ولايت در ديوان موجود بود خواجه صاحب ديوان طاب مثواه جهت ضبط و ترتيب دفاتر و محافظت آن « 1 » مرتضى سعيد سيد صدر الدين حمزه را طاب ثراه « 2 » كه به صحت نسب و امانت و ديانت و راست قولى و درست قلمى مشهور و مشار اليه بود « 3 » و خواجه را با برادران « 4 » او سوابق صحبت موكد و او را محل اعتماد تمام دانسته بدفتردارى ديوان ممالك تعيين فرمود و او در ان باب از راستى و احتياط آنچ ممكن و مقدور باشد بجاى آورد و بعد از « 5 » خواجه برقرار دفتردار او بود و آن منصب را ( * ) بحسن اهتمام رونقى تمام « 6 » پيدا كرد تا روزگار پادشاه مغفور غازان خان انار الله برهانه ( * ) و ثقل بحسنات الاعمال ميزانه « 7 » كه در ان عهد خواجه ( * ) معين الدين « 8 »

--> ( 1 ) - ت : از . ( 2 ) ث : را - افزوده . ( 3 ) ث : حذف شده . ( 4 ) - آ : بدران ، ب ث : پدران . ( 5 ) ت : از ان . ( * 6 ) ث : رونقى تمام بحسن اهتمام . ( * 7 ) - آ ب ت : حذف شده . ( * 8 ) ت : معين .