و آن علم انشاست تمامتر چه « 1 » حذاقت كاتب و صاحب انشا درين فنّ وقتى « 2 » بوضوح پيوندد كه او بر تعيين مرتبهء هر « 3 » فرد از افراد ملوك و سلاطين و امرا و وزرا و اكابر و اصاغر و اعيان و معارف قادر تواند بود و القاب و دعا و خطابى كه ملايم حال « 4 » و فراخور قدر و وضع ايشان باشد تقرير و تحرير تواند كرد و با طناب و ايجاز و رعايت حدّ وسط كه خير الامورست و تركيب غرايب عبارات و تنويع « 5 » بدايع استعارات اشتغال « 6 » تواند نمود و اگر بكتبت « 7 » مطلوب غيرى قيام نمايد از عهدهء « 8 » آن بر وجهى كه ناموس « 9 » مكتوب منه و تبجيل قدر مكتوب اليه مرعى باشد بيرون تواند آمد و از استعمال « 10 » الفاظ غريب وحشى و مصطلحات متروك غيرمرغوب احتراز و اجتناب تواند كرد و طريق تادّب « 11 » در افتتاح كلام و بيان مطلوب بر احسن وجوه چنانك بسآمت « 12 » و ملالت مفضى نگردد و بيان حسن المقطع « 13 » كه بفهم سامع

--> ( 1 ) - پ : حذف شده ( 2 ) - ت : حذف شده ( 3 ) - پ : حذف شده ( 4 ) - ت : حذف شده ( 5 ) - آ ت : تنوّع ، ث : حذف شده ( 6 ) - پ : اشغال ( 7 ) - پ : بكتب ( 8 ) - ت : عهد ( 9 ) - پ : در حاشيه نوشته شده است ( 10 ) - آ : اشتغال ( 11 ) - ت : بادب ( 12 ) پ ت ث : بسامت ( 13 ) - ب : المطلع