آغاز كتاب [ به نام خدا ] آغاز كلام سپاس خداوندى را كه دارندهء كون و مكان است ، و انجام مهام ستايش آفرينندهء زمين و زمان و دانندهء آشكار و نهان است ، كه طلعت سلاطين عالم از آفتاب عنايت او فروغ يافت ، و سيماى اساطين « 1 » بنى آدم از پرتو ماه موهبت او نورانى گشت . هر ذرّه از ذرّات كاينات بر قدرت و كمال او دليلى ظاهر ، و هر فرد از افراد موجودات بر وحدانيّت و جلال او برهانى باهر . « شعر » كريم بار خدايى كه ذات پاكش هست * ز عيب و نقص منزّه برى ز شبه و قرين به كنه قدر و جلالش كسى نيارد راه * به فكر روشن و عقل رشيد و رأى رزين بر بندگان گنه كار شرمسار ، بنده‌وار به طريق عجز و استغفار ، حمد او واجب و شكر او لازم . فحمدا له ثم حمدا « 2 » له * على ما كسانا رداء الكرم « 3 » فشكرا له ثم شكرا له * على ما هدانا لشكر النعم

--> ( 1 ) . به معنى ستونها ، اركان ، بزرگان ، برجستگان . ( ر . ك : فرهنگ فارسى دكتر معين ) . متن : اصله‌ها و درخت ( م ) . ( 2 ) . پس حمد كردنى ( م ) . ( 3 ) . پوشاننده به رداى كرم ( م ) . متن : پوشاينده .