بلكه مقتداى دانشمندان هرشهر بوده و سلسلهء نسب شريفش به علامهء نيشابورى ملحق مىگردد . از اوايل ايام جوانى تا نهايت اوقات زندگانى همواره همت با نهمت بر اداء وظايف طاعات و عبادات مىگماشت و در جمعات به آواز خوش و صوت دلكش در مسجد جامع دار العباده به امر وعظ و نصيحت عباد اللّه مىپرداخت و در ساير ليالى به قلم فضل و كمال نقش افاده بر صحايف ضماير بسيارى از طلبهء علوم مىنگاشت . و از آن منبع فضل و افضال تصنيف و تأليف عربى و فارسى بسيار مانده و در نظم اشعار قوت بيشمار داشته و پيوسته در منقبت حضرت رسالت‌پناه و شاه ولايت دستگاه [ 292 الف ] و ساير ائمهء معصومين سلام اللّه عليهم اجمعين تصنيفات و تأليفات مىپرداخت و حالا آن صحايف بلاغت‌مآب به غايت مشهور است و بر السنه و افواه محبّان آل عبا مذكور . وفور وقوف آن‌جناب در فن شعر و صفت انشا عربى و فارسى به مرتبه‌اى بوده كه قلم سخن‌آرا از تبيين آن به عجز و قصور اعتراف دارد و كمال بلاغتش در تحرير حكايات و تقرير روايت درجه‌اى داشته كه بيان بنان فصحا توضيح آن را كما ينبغى از جملهء محالات مىشمارد . تأليف « مولود نامهء » رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله و سلم و كتاب « روضة الشهدا » بر ثبوت اين دعوى برهانيست معيّن و تلطيف عبارات آنها بر وقوع اين معنى دليليست مبرهن . و چون اجل موعود در رسيد زبان زمان به اداى اين مقال گويا گرديد كه ، شعر : پيش واعظ منشين قصهء طوبى مشنو * قد برافراز كه كوته شود اين افسانه [ مولانا هدايت حسين ] و بعد از آنكه آن عالم ربّانى از جهان فانى به عالم جاودانى انتقال نمود فرزند ارجمند سعادتمندش مولانا هدايت حسين