البس الذل فى بلاد الاعادى * و بمصر الخليفة العلوى من ابوه ابى و مولاه مولا * يى اذا ضامنى البعيد القصىّ لف عرقى بعرقه سيّد النا * س جميعا محمّد و على ان ذلى بذلك الجو عزّ * و اوامى بذلك الربع رى و جماعتى به مقياس اين قياس و قرار اين استقراء شواهد اين دليل گفته‌اند كه طعن در انساب مهدى و قدح اولاد او محض افتراء خلفاى آل عبّاس است ، و جماعتى بزرگان اسلام از مقرّبان ايشان بر آن صدق الامير زده . و به روزگار خليفه القادر باللّه در بغداد به امر خليفه عقد محضرى بستند و به اشهاد گروهى معتبران و سادات و قضات و علما موشّح گردانيد [ از سادات مرتضى و برادرش رضى و ابن بطحاوى و ابن ازرق و از اكابر ] چون ابن اكفانى و ابن الجزرى [ و ابو العباس الابيوردى ] و ابو حامد [ و الكشفى و ال ] قدورى و الصيمرى [ و ابو الفضل النسوى و ابو جعفر النسفى و ابو عبد اللّه بن النعمان فقيه الشيعه ] كه نسب اولاد مهدى مقدوح است ، و ايشان در انتساب به جعفر صادق عليه السّلام كاذب‌اند . اين است زعم هرطايفه در انتساب مهدى . و اين ضعيف تتبّع تواريخ ايشان كرد و به موجب اقاويل ايشان آورد و الدرك على الراوى . عز الدّين على بن عبد الكريم معروف به ابن الاثير [ الجزرى ] . . . ابو محمّد عبيد اللّه بن محمّد بن عبد اللّه بن ميمون بن محمّد بن اسمعيل بن جعفر بن محمّد بن على بن الحسين بن على بن ابى طالب بن عبد المطلب بن هاشم بن عبد مناف الهاشمى العلوى الحسينى بود . و به روايت بعضى راويان او ابو القاسم عبد اللّه بن محمّد بن جعفر السّلامى بن محمّد بن اسمعيل بن جعفر الصادق عليه السّلام [ بود ] . و به زعم اهل سنّت و جماعت او ابو محمّد عبد اللّه بن محمّد الحبيب بن عبد اللّه بن ميمون محمّد بن اسمعيل بن جعفر الصّادق عليه السّلام بود .