تصرفهاى مختلف در دوره‌هاى مختلف و در حكومتهاى مختلف شد كه بعضى از تصرفهاى مشهور ذكر گرديد . همين اشكال باعث شد كه در قرن حاضر در غالب كشورهاى مختلف اسلامى دو راه‌حل مختلف براى آنها بيابند . يكى راه‌حلّى است كه دولت تركيه و بسيارى از كشورهاى عربى و اسلامى بدان عمل كردند و آن پذيرفتن سال و ماه شمسى مسيحى به عنوان سال رسمى مملكتى ( با فسخ تاريخ هجرى چنان كه در تركيه بدان عمل گرديد ، يا بدون فسخ اين تاريخ چنان كه در كشورهاى عربى معمول است . ) و ديگرى راه‌حلّى است كه در ايران بدان عمل شد و آن را بهترين راه‌حلّ همهء اين اشكالات و رفع نواقص شمرده‌اند . زيرا بدان طريق هم سال شمسى ايرانى و هم تاريخ هجرى هر دو محفوظ ماند و در اثر آن ايرانيان مانند ملتهاى اسلامى ديگر ناچار به ترك تاريخ اسلامى و پذيرفتن تاريخ مسيحى به جاى آن نشدند . و آن ترتيبى بود كه در سال 1343 هجرى قمرى براساس قانونى كه از مجلس شوراى ملى ايران گذشت به آن اقدام شد ؛ به اين نحو كه اصلا تاريخ را از اول هجرت تا حال با سالهاى شمسى حساب كردند و حساب را نيز سال شمسى حقيقى يعنى سال نجومى قرار دادند و سال و ماه قمرى را هم براى امور دينى و ساير امور مربوط به آن در تقويمها محفوظ داشتند . اين راه حل را از آن‌رو بهترين شمرده‌اند كه جز به اين ترتيب حفظ تاريخ هجرى و عمل به سال شمسى چاره‌پذير نبود . « 1 »

--> ( 1 ) . گاهشمارى ، در ايران قديم ص 179 .