فصل اول وقايع شهريورماه 1320 سال 1320 براى ملت ايران سالى شوم و بديمن و ملال‌انگيز بود . [ . . . ] دو كشور بزرگ كه همه گونه لاف عدالت و آزادىخواهى مىزدند و خودشان از تجاوزات و زورگوييهاى آلمان شكوه‌ها مىكردند و اعلاميه‌ها مىدادند و رفتار آن دولت را غير انسانى مىدانستند ، خود بدون مقدمه و غفلتا مانند قوم وحشى مغول ايلغار كردند و به كمك امريكا از سمت شمال و جنوب بر ما حمله آوردند [ . . . ] . اين رفتار به قدرى وحشيانه بود كه ممالك عقب‌مانده هم از ارتكاب آن ننگ داشتند ، چه رسد به كشورهاى متمدن و پرادعايى كه خود را پيشرو كاروان تمدن عالم مىدانند . چند سال از تاريخ اولين روزهاى جنگ جهانى دوم مىگذشت كه كشور نوساز ايران عرصه تاخت‌وتاز آنها گرديد در صورتى كه ايران از همان ابتداى جنگ سياست بىطرفى را برگزيد و به دنيا اعلام كرد كه ايران با كسى سر جنگ ندارد و داخل در حب و بغض دولتها نيست و طرفدار صلح و سازش است و انتظار دارد دول متخاصم و وارد در جنگ بيطرفى او را محترم شمارند . براى اينكه ثابت كنيم در اين تصميم جابرانه كمترين حقى براى متفقين نبود ، به [ بررسى ] بهانه آنها [ مىپردازيم ] كه مىگفتند ايران طرفدار آلمان است و اتباع آلمان در ايران عليه ما دست به تشكيل ستون پنجم زده‌اند و به اين دليل « 1 » مصمم به نقض بيطرفى ايران شدند . البته جمعى از مهندسان و متخصصين آلمان در بعضى كارخانجات صنعتى ايران خدمت

--> ( 1 ) . اصل : بها .