قاجاريه تلقى نمود كه چون خوشبختانه به فتح و فيروزى ملت منتهى گرديد ، طبعا رخنه در بساط زورگويى دستگاه سلطنت افكند و حريم حرمت آنان را در نظر ايرانيان متزلزل ساخت و اين نكته را بر آنان روشن و مدلل نمود كه اگر پشت‌به‌پشت هم داده و در قبال زورگويى نيروى واحد و فشرده‌اى از هم‌آهنگى و اتفاق تشكيل دهند ، مىتوانند هرنوع قدرتى را درهم شكسته و حاكم بر مقدرات خود باشند و گام‌به‌گام با ملل زنده دنيا پيش بروند كه گفته‌اند . مورچگان را چو بود اتفاق * شير ژيان را بدرانند پوست اين عقب‌نشينى ناصر الدين شاه در مقابل فتواى پيشوايان مذهبى و ملت ايران به ميزان محسوس و قابل توجهى از سطوت و هيبت دستگاه پادشاهى او كاست و براى مردم حق حيات و اظهارنظر در سرنوشتشان كاملا شناخته و محرز گرديد . بدبختانه ناصر الدين شاه از اين اعلام خطر به نفع خود نتيجه نگرفت و رويه گذشته را ترك نكرد و همچنان به خودكامگى روزگار مىگذرانيد . اندك توجهى به اصلاحات و ترقيات نشان نداد و از خواب گران لاقيدى بيدار نشد و طرحى نو براى سعادت ملت نيفكند . بساط خوشگذرانى و گردش را در اروپا گسترانيد و از لاقيدى و بىاعتنايى به مقدرات مردم دست برنداشت تا اين‌كه گلوله ميرزا رضا كرمانى حيات او را از بيخ و بن بركند . بعد از كشته شدن ناصر الدين شاه چون وليعهد سالخورده او مظفر الدين ميرزا مردى سليم النفس و بىآزارتر بود و تا اندازه‌اى به او اميدوار بودند و به ويژه بعد از عزل ميرزا على اصغر خان اتابك و آوردن ميرزا على خان امين الدوله كه مردى ترقىخواه و درستكار بود . اين اميدوارى قدرى بيشتر شد ولى بدبختانه ديرى نپاييد كه مجددا ميرزا على اصغر خان را با سلام و صلوات از قم آورده بر مسند صدارت نشانيدند و باز هم خرابكاريها و حاتم‌بخشىها شروع شد و بعد از او كه صدارت به عين الدوله رسيد ، بيشتر بر عصبانيت مردم افزوده گرديد زيرا تا اين تاريخ قاجاريان صدور را از بين مردم انتخاب مىكردند نه شاهزادگان و مظفر الدين شاه اين يك رسم خوب را هم از ميان برداشت . برنامه‌هاى پىدرپى مسافرت به فرنگستان و قرضه‌هاى كمرشكن و بسط يد اجانب در امور داخلى بيش‌ازپيش ملت را ناراضى و عصبانى ساخت و در اين ميان دقايقى پيش آمد كه خون مردم به جوش آمد . از شاه عدالتخانه خواستند و بعد از چندى اعطاى مشروطه و رژيم پارلمانى را عنوان كردند ولى عين الدوله در قبال تمنيات و مدعيات ملت سرسختى و مقاومت نشان داد و با