عين الدوله مردى دانا و بافراست بود و به خوبى دريافته بود كه دوران طولانى صدارت بىمصرف ميرزا على اصغر خان ملت ايران را خسته كرده و او دير يا زود جاى خود را بايد به مرد تازه‌نفسى واگذارد . بنابراين اگر او در تهران نباشد ، شانس صدارت را از دست خواهد داد . عين الدوله در فكر بود كه چه شغلى را بپذيرد . ميرآخورى كه ديگر لايق ريش او نبود او كارى مىخواست كه در رديف وزارت باشد و چنين كارى در آن موقع حكمرانى پايتخت بود . عين الدوله در اين شغل بهتر از هركس مىتوانست لياقت و كفايت خود را نشان دهد و توجه عامه را به خود جلب سازد . تحصيل اين سمت براى عين الدوله كه علاوه بر خويشاوندى و سوابق خدمت داماد مظفر الدين شاه هم بود ، كار مشكلى نبود و به محض اين‌كه به عرض شاه رسانيد كه آرزو دارد خدمتى در تهران به او مرجوع شود كه ضمنا بتواند به شرف يا پاىبوسى اعلى حضرت همايونى شاهنشاهى نائل شود . شاه در جواب او گفت : « با اين‌كه حوزه ايالت لرستان و خوزستان و بختيارى و بروجرد كمال اهميت را دارد و لازم است در چنين منطقه بزرگ و ايالت مهمى مرد شايسته و باكفايتى مثل شما والى و حكمران باشد ، ولى از آنجايى كه ميل داريم شما هميشه ملازم حضور باشيد و نيز رضايت شما را بر مصلحت كار خودمان ترجيح مىدهيم ، لذا با استدعاى شما موافقم . » آن‌گاه دستور داد فرمانى به اين مضمون براى عين الدوله صادر كردند . « از آنجايى كه ما بعد از فضل خداوند متعال ، كمال اطمينان را به صداقت و درستى عين الدوله داريم ، لهذا حكومت تهران را كه امروزه كمال اهميت دارد ، به كف كفايت او واگذار فرموديم . يقين است كه او هم تربيت چندين ساله ما را فراموش نكرده ، خاطر ما را از هر جهت آسوده خواهد كرد و نواقص كار حكومت تهران را به‌طور دلخواه انجام خواهد داد . » بعد از صدور فرمان بالا دستخط ديگرى در اين مورد به عنوان ميرزا على اصغر خان صدراعظم صادر كرد : دستخط شاه خطاب به صدراعظم جناب اشرف اتابك چون عين الدوله را در شاه‌پرستى و دولت‌خواهى و كفايت به نفس نفيس مقدس امتحان فرموده‌ايم و از نظم‌طلبى و كاردانى و عدم ملاحظه در اجراى مقاصد مقدس همايونى كه از وجود او سراغ داريم ، خاطر مبارك ما قرين رضايت است ، لهذا به ملاحظه كمال اهميت حكومت تهران و خالصه و حضرت عبد العظيم عليه السّلام و خوار و ايلات تجريش و اداره نظميه و انبار