منزل از طرهان فاصله پيدا كردند دستور داد تا سررشته‌دار را به حضورش آوردند . اول مقدارى فحش از آن فحشهاى آبدار كه از امير نظام گروسى ( حسنعلى خان ) ياد گرفته بود ، تحويلش داد و تمام گناهان را به او متوجه كرده و گفت : « اگر تو مايل مىبودى كه اقساط ماليات طرهان به حيطه وصول درآيند و نظر على خان را به انجام وظيفه وادار مىكردى ، اين‌طور كار به تعويق نمىافتاد » و بعد از فحاشى امر داد تا او را به زندان بردند لكن طولى نكشيد كه از كرده خود پشيمان شد . چه اگر نظر على خان اين قضيه را مىشنيد ، بعيد نبود سر به طغيان برداشته ، مزاحم عين الدوله شود و در نتيجه از آشى كه شاهزاده در باطن برايش پخته بود ، نچشيده مىجهيد و مانند آهوى وحشى سر از چنبر اطاعت او برمىتافت و شهد حكومت و فرمانفرمايى ايالات لرستان و خوزستان را در كام او شرنگ مىكرد . اين بود كه فورا در مقام جبران اين اشتباه برآمد و سررشته‌دار را مجددا به حضور طلبيد و از وى عذر خواست و گفت : « اشتباه از ناحيه من بود كه تو و نظر على خان را در خصوص تأخير ماليات گناهكار مىدانستم و موقعى كه شما را به زندان فرستادم به انديشه فرورفتم و به وجدانم مراجعه كرده ديدم در اين قضاوت تعجيل كرده‌ام . نه شما گناهكاريد و نه نظر على خان ، زيرا شما براى رفع مسئوليت تا سرحد امكان در امر وصول ماليات تلاش كرده‌ايد . النهايه وقتى اهل طرهان و دلفان مردمى بدحساب و وظيفه‌نشناس باشند چه مىتوان كرد . آن‌گاه امر كرد تا يك طاقه شال ترمه آوردند و به دوش سررشته‌دار انداختند و علاوه‌براين خلعت فاخر مبلغ پنجاه تومان هم پول به او دادند و به اين وسيله دل او را بدست آورد . عين الدوله از خوزستان به بروجرد برمىگردد و خوانين را احضار مىكند عين الدوله از آبان‌ماه سال 1317 تا اردىبهشت ماه سال بعد در دزفول ماند و در اين مدت ماليات خوزستان را به حيطه وصول درآورد و جشن عيد نوروز را در شهر دزفول برگزار كرد و به اتفاق ايلات و طوايف با اردو به سوى لرستان مراجعت كرد و از طريق كيالان سرى هم به بختيارى زد و با رؤسا و خوانين دو طايفه مهم هفت لنگ و چهار لنگ ملاقات و به سوى بروجرد رهسپار گرديد و فورا نامه‌اى به نظر على خان نوشته او را نزد خود فراخواند و علاوه بر او سركردگان نامبرده زير را كه از متقدترين رؤسا طوايف و با نظر على خان رفيق و همدسته بودند به بروجرد احضار كرد .