گفتار در بيان عزيمت اميره دوباج والى بيه‌پس به درگاه شاه اسمعيل و موسوم شدن به لقب مظفر سلطان و بازآمدن به گيلان بعد از انقضاى مدت يك سال كه رايات جاه و جلال ، داخل ييلاق سلطانيه شدند ، اميره دوباج ، احرام زيارت درگاه جهانبانى بسته ، به اتفاق اجلهء مقربان و مخصوصان ، روانهء درگاه گرديده ، به شرف بساط بوسى مشرف گشته ، پادشاه لوازم اعزاز و اكرام و شرايط تبجيل و احترام ، دربارهء اميره دوباج ، به عمل آورده ، نظر به خدمت خاندان اسحاقيه عليهم الرحمة ، نهايت مهربانى و مراسم ميزبانى به تقديم رسانيده ، در مجلس اعلى « 1 » ، در ضلع ايمن پادشاه ، بالاتر از طبقهء سلاطين و امرا ، جاى نشستن دادند . و به لقب مظفر - سلطانى و شرف لفظ گوركانى ، مخصوص و ممتاز گردانيده ، خيمه و خرگاه منقش و چتر و سايبان مذهب عنايت فرمودند . و مدت سه ماه مظفر سلطان هميشه در مجلس اعلى « 1 » ، از روى كمال عزت و تمكين ، به درجهء قرب منزلت راه اختصاص يافته بود . از پادشاه ايران ، رخصت انصراف حاصل نموده ، به انعام فراوان نوازش يافته ، با كمال مرتبهء استقلال به گيلان آمده ، رؤوس

--> ( 1 ) - در اصل : اعلا .