جانشينان او اگر هم مانند ابو الفتح خان خوش‌گذران و باده‌پيماى بوده‌اند با مردم ايران ستم نكرده و دود از نهادى يا ديارى برنياورده‌اند . لطفعلى خان يكى از عزيزترين و دلجوىترين شهداى تاريخ ايرانست . هنوز اگر كسى بر احوال او بنگرد و آن رنجهاى جان‌فرسا و دليريهاى شگفت و بزرگواريهاى پيدا و پنهان او را بنگرد جاى آن دارد كه برو اشك ريزد و در اندوه او همزبان شود . در تاريخ اين سلسله چند كتاب به زبان فارسى نوشته شده . ازين كتاب يعنى تاريخ گيتىگشا و ذيلهاى آن‌كه بگذريم جامع‌ترين و مفصل‌ترين آنها تاريخ گلشن مراد تأليف ميرزا ابو الحسن غفارى كاشانيست كه در حين تأليف اين كتاب در 1210 آن را تمام كرده و درين كتاب نام آن آمده است ولى آن مغلق‌تر و پراستعاره‌تر و پر كنايه‌تر ازين كتاب و به همين جهة ناپسندترست و اين درجه از دقت و تفصيل را در آن به كار نبرده است . ديگر كتاب مختصريست معروف به « تاريخ زنديه » تأليف على رضا بن عبد الكريم شيرازى كه در ليدن توسط ارنست بير مستشرق آلمانى در سال 1888 ميلادى چاپ شده و شامل وقايع جانشينان كريم خان است . همين تاريخ گيتىگشا را مرحوم محمد اسمعيل خان وكيل الملك نورى حكمران معروف كرمان كه از مردان نامى قرن سيزدهم ايران بوده و در 16 جمادى الاخرهء 1286 درگذشته است در جوانى خويش پيش از سال 1275 كه نايب الايالهء كرمان بوده است تهذيب كرده ، به اين معنى كه عبارت پردازيهاى آن را از ميان برده و شيرهء مطلب را در كتاب كوچكى بيرون