سر ماهي متواتر مييافتند - اما پايگاه سلطان فيروز شاه در پنج محل ميبستند - پايگاه بزرگ در سهروان و سلطان پور و پايگاه دوم در قبله سيم « 2 » درون دربار شهريار ميبستند - و آن را پايگاه محل خاص ميگفتند - محل چهارم پايگاه شكرخانهء خاص - و محل پنجم پايگاه « 3 » بارگيرداران بندگان خاص - و خارج اين پنچ پايكاه چندين هزار اسپ در حواليء دهلي ميچريد كه آن را سه پنج ميگفتند - و كارخانهاي نفر اعني شتر عليحده بود - عهده‌داريء اين كارخانه ملك دلشاد داشت كه دران ايام او را دلشاد شحنه نفر ميگفتند - دلشاد مذكور را سلطان ابو بكر شاه در دور پادشاهيء خود خطاب صفدر خان كرده بود - و چتر لعل داده بود - و در كارخانهء نفر شتران بسيار - بيشتر « 4 » آن شتران در ديهاي ميچريدند حواليء شق و بلاهن - و آن قريات همه در وجه ساربانان گرفته بودند - چيزي شتر در شهر ميبود - چون هنگام سواريء شهرياري شدي جمله شتر در شهر ميآوردند - هر سال شتران زيادت ميشدند - زيراچه چنانچه جميع مقطعان اقطاعات هر سال خدمتيات از هر جنس و صنف ميگذرانيدند شتران نيز ميآوردند - سبحان الله زهى ايام با بركت و نعمت كه دور ملك فيروز شاه بود - البته محاسبهء هيچ كارخانه در مدت چهل سال بر اسلوب محاسبان نشد - چون محاسبان مملكت معاينه كرده بودند كه سلطان

--> ( 2 ن ) سيوم * ( 3 ن ) پايگاه بار كه دران بندگان خاص * ( 4 ن ) بيشتران شتر *