عظم « 1 » شأنش در عالم انتشار يافت . ملك مصر به اخوّت « 2 » او افتخار نمودى و پادشاه روم او را والده فرمودى . هيچ ايلچى از جايى به پايهء سرير خلافت مصير نيامدى كه ايلچى حضرت مهد عليا همراه نبودى و هيچ حاكم تبرّك و پيشكشى نكشيدى كه توسّل به خدمت و تبرّك او را لازم نديدى . و حضرت مهد عليا نيز در جهات مصالح ملك و دين و اثارت خيرات و مبرّات سعى « 3 » متين « 4 » فرمودى و از جملهء خيراتش مسجد جامع ( 216 - پ ) كبير شهر تبريز است كه آثار آن مشرف بر انطماس و اندراس شده بود و آن حضرت اموال « 5 » وافره و تومانات متكاثره در آن جا مبذول فرمود و در قبله‌گاه « 6 » قديمش قبّهء رفيع عالى كه همچو بنيان مفاخر و معالى حضرت اعلى بر اوج كيوان متعالى بود ، بر قمّهء « 7 » سماك و گنبذ افلاك برافراشت . قبلهء مستقيمش به گوش هوش راغبان طاعت ملك علّام نواى فَوَلِّ وَجْهَكَ شَطْرَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ [ 2 / 144 ] درداده و بر روى خاشعان مصلاى راز و متوجّهان وجوه « 8 » عبادات و نماز ، باب بابهاى فَلَنُوَلِّيَنَّكَ قِبْلَةً تَرْضاها [ 2 / 144 ] گشاده و در جوانب و اطراف و حوالى و اكناف آن طاقهاى منقّش به نقوش كاشى كه هر قطعه‌اش رشك فيروزهء سپهر و هر وصله‌اش طيرهء شمسهء مهر تواند بود ، ساخته و پرداخته شد . مثنوى « 9 » قبه‌اش رشك گنبذِ كيوان * طاق او جفت طاق كاهكشان سبز بنموده گنبذِ مينو * گوييا هست عكس قُبّهء او معبد مردم سحر خيزست * بيت معمور « 10 » شهر تبريزست رجاى واثق است كه سعى ساعيهء « 11 » « من بنى للّه مسجدا ، از مبرّة عظيم المنّة ، بنى اللّه له

--> ( 1 ) . P : عظم + و . ( 2 ) . P : ياقوت . ( 3 ) . P : سحر . ( 4 ) . PF : مبين . ( 5 ) . F : مال . ( 6 ) . K : قبه . ( 7 ) . P : قبه‌گاه ، K : قمطان . ( 8 ) . F : وجهه ؛ P : متوجّان وجوه . ( 9 ) . P : شعر . ( 10 ) . P : هم مصلاى . ( 11 ) . P : عبارت « رجا . . . ساعيه » را ندارد .