در سال 880 دوباره مأمور شده است كه با هزار نفر از عساكر گيلان براى اصلاح و رفع كدورت از ما بين ملك اسكندر و برادرزاده‌اش ملك جهانگير به رستمدار برود « 1 » . در سال 887 از جانب كاركيا ميرزا على جانشين كاركيا سلطان محمد « 2 » به سپهسالارى ولايت گرجيان منصوب گرديده « 3 » و شايد تا آخر عمر در همان رتبه و منصب باقى بوده است . هر دو تا تأليف سيد ظهير الدين تا سال 881 امتداد پيدا مىكند ، ليكن در تاريخ گيلان وقايع سال 882 و سنوات بعد را تا 894 بعدها به آخر كتاب علاوه نموده ، و از اينجا معلوم مىشود كه تا آن تاريخ در حيات بوده است ، ليكن سال وفات او معين نيست . از اولاد او در ضمن تأليفاتش فقط از سيد نصير الدين نامى ، اسم برده مىشود . 2 - سيد ظهير الدين در ديباچهء تأليف خود تصريح مىكند كه كتاب او مؤلف است از تأليف مولانا اولياء الله آملى و تأليف على بن جمال الدين رويانى ، و فقط در آخر كتاب دو فصل - يكى در ذكر حكمرانى ملك گيومرث رستمدارى و فرزندان او و ديگرى در بيان خروج سيد قوام الدين مرعشى و استيلاى اخلاف او - از خود افزوده است ، و مىنويسد : « هرچه از نسخهء مولاناى آملى نوشته شده همان عبارت مربوط و مرغوب ايشانست و آنچه از نسخهء مولاناى رويانى مرحوم نوشته آمد در بعضى مواضع تغيير عبارت رفته است « 4 » . مؤلف مشار اليه در كتاب خود ، نه در ديباچه و نه در متن اسمى از ابن اسفنديار

--> ( 1 ) تاريخ گيلان سيد ظهير چاپ رابينو صفحهء 348 ( 2 ) سلطان محمد در سال 882 وفات كرد ( 3 ) تاريخ گيلان سيد ظهير چاپ رابينو صفحهء 428 ( 4 ) تاريخ ظهير الدين چاپ دارن صفحه 4 و 5